ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ ΖΩΉΣ

ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ  ΖΩΉΣ

15/9/2015

Πρέπει να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της σχέσης, πρέπει να μιλήσουμε 

να καταλάβεις να με καταλάβεις 

και να κρατήσουμε η να διαλύσουμε αυτήν την χαμογελαστή αύρα της ζωής , 

αυτήν την ευλογία που μας έδωσε ο Θεός αυτό το χάρισμα της φύσης,  

δεν είναι μια απλή σχέση όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι 

δεν είναι μια ανάσα ένα κοίταγμα η ένα φιλί είναι όλα. 

Μην με κοιτάζεις έτσι ένοχα πες μου τι θέλεις μιλα μου χάιδεψε την ψυχή μου

με αλήθειες η και με ψέμματα άνοιξε αυτό το καρύδι που κατόρθωσε να σε κυριεύσει 

να σε πνίξει , μα εσύ μα εσύ ολόκληρος άνθρωπος είσαι κατάλαβε απλά πράγματα 

και μην υποχωρείς μην τραβάς πίσω την ζωή μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω 

ένα τίποτε ένα ασήμαντο τίποτε ωχ πόσο είσαι θεά πόσο είμαι ερωτευμένη,

θα λεγες άσε να ξεφλουδίσουμε ακόμη αυτή την φλούδα από την Ζώη 

και εκεί μέσα ας γελάσουμε,

με τους χυμούς , κοίτα με όπως σε κοιτάω νιώσε το μεγαλείο που πήρες

από αυτό το τεράστιο σύννεφο αγάπης, που μου έδωσες από αυτό που πήρα

που το έκανα δικό μου και πέταξα μαζί σου, 

όχι όχι δεν παραλογίζομαι όχι δεν είναι τόσο απλή η αγάπη

τόσο απλή η ρημαγμένη ζωή μας,

είναι ένα δώρο, πάρτο και άφησε με στην χαρά της ηρεμίας 

όταν σ έχω δίπλα μου όταν ακούω την ζωή σου να πεταρίζει κοντά μου 

όχι σαν ένα φυλακισμένο πουλί, μα σαν ένα κυρίαρχο πλάσμα 

που αγόρασε τόσο φθηνά 

την Ακριβή ζωή μας , ναι, ναι , εσύ και εγώ ας χαϊδέψουμε τις όμορφες στιγμές 

και ας τις κάνουμε ομορφότερες. 

Καις καις σαν τις αμαρτίες της Ζωής και προσπαθείς να με παρασύρεις κι εμένα. 

... Δεν καταλαβαίνεις το πάθος του έρωτα που με λούζει για εσένα 

δεν καταλαβαίνεις ,

ότι προσπαθώ να σε σβήσω σαν το νερό να σ αγκαλιάσω και να σε κυριεύσω 

αυτές όλες τις μικρές φλόγες που όρμούν από το στήθος σου από το μυαλό σου

από το κολασμένο κορμί σου να τις τιθασεύσω. 

Θέλω σαν καταρράκτης να σε σβήσω πέφτοντας πάνω στο κορμί σου

 μην με μιλάς έτσι πρόστυχα, 

μην με κοιτάς καθόλου, δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να αντέξω

 αυτήν σου την αδιαφορία

προς εμένα, δεν καταλαβαίνεις ότι η εξιλέωση για εμένα θα ήταν 

μόνο αν σε κυρίευα,

η αν με κυρίευες μα πως πώς θα μπορέσει η φωτιά που έχεις μέσα σου

 να σβήσει 

όλο το νερό του κόσμου που υγραίνει την ψυχή μου , 

για αυτό και δεν μπορώ δεν μπορώ να συνεχίσω μαζί σου

πρέπει να σταματήσουμε 

αυτήν την σχέση να βρω την απόλυτη εξιλέωση αγαπημένη. 

... Σ αγαπώ κοίταξε στα μάτια σ αγαπώ δεν θέλω να σβήσεις μέσα μου 

όλο αυτό τον όλεθρο όλη αυτήν την κόλαση που πηγάζει από μέσα μου

 για εσένα, 

σ αγαπώ σ αγαπώ σ αγαπώ ,

θέλεις να κλάψω για να σβήσω μόνη μου όλη την φωτιά

που με καίει όμως όχι προτιμώ να καίγομαι έστω και μόνη για εσένα,

προτιμώ να σε σκέφτομαι και να αγκαλιάζω τον ήλιο την φωτιά

 που δεν σ αφήνει να σκεφτείς,

δεν θέλω να με σβήσεις δεν μπορείς να πάρεις από μέσα μου όλα αυτά

που αισθάνομαι για εσένα είμαι γυναίκα και εσύ,

 όμως αγαπιόμαστε, 

όταν σ αγγίζω όταν με φιλάς τότε δεν υπάρχει ούτε φωτιά ούτε νερό, 

δεν υπάρχει παρ μόνο η ζωή μας δεν θέλω να με σβήσεις,

 δεν θέλω να σ απαρνηθω 

δεν θέλω να χαθούμε να χαθεί η αγάπη μας,

 θα αντισταθώ δεν θα αφήσω ποτέ αυτό που αισθάνομαι

για εσένα να χαθεί δεν θέλω εξιλέωση οι κολασμένοι μόνο 

ζητούν την κάθαρση, 

και εγώ απλά έχω μια φωτιά που με καίει είμαι ερωτευμένη.

...Ματωμένα είναι τα χείλη μου από τις δαγκωματιές λες και προσπαθώ

 να φιλήσω

μανα λύκαινα , λες και προσπαθώ να αγκαλιάσω κορμί λιονταριού  

εσένα θέλω όταν είσαι ήρεμη εσένα θέλω κι εγώ να ηρεμήσει η φωτιά σου, 

να μείνεις κόντα μου και να απάλυνες την έλλειψη σου, 

γυρνάς κάθε βράδυ λες ότι μ αγαπάς και γυρνάς την νύχτα

 σ όλους τους περίεργους δρόμους ,

σ όλα τα παράξενα μαγαζιά χωρίς ταυτότητα και ψάχνεις 

τις χαμένες σου λάμψεις , 

τις φλόγες σου τις σπίθες σου ψάχνεις την παιδική σου ηλικία

 η τα απελπισμένα

σου όνειρα,

στις ξεχασμένες γραμμές των τραίνων και στις πρόχειρες κρυψώνες του έρωτα. 

Πως μπορείς να κρύβεσαι από τις αλήθειες μου, πως μπορείς να μην υπολογίζεις 

πόσο καθαρά σου φέρθηκα σαν γυναίκα σαν άντρας σαν εραστής, 

πόσο σ αγάπησα πόσο ερωτευμένη  είμαι ,πόσο ερωτευμένη είσαι,

και πόσο όταν με είχες ανάγκη ήμουν δίπλα σου 

θυμάσαι όταν μου μιλούσες όταν έκλαιγες,

όταν ήθελες να ξεσπάσεις να γλυτώσεις από τα αδιέξοδα, 

μ αγκάλιαζες στο κρεββάτι τρέμοντας

και σ έσφιγγα επάνω μου παθιαζόμασταν από τα ίδια δροσερά κύματα

 και οι δυο

και άφηνες την φωτιά σου στα φιλιά μου να δροσίσει κάθε νύχτα, 

αφήνοντας το κορμί σου 

τα πόδια σου να δεχτούν την θεϊκή μας δύναμη και όχι να τρέχουν

σαν εξόριστοι δούλοι, 

να βρουν το άγνωστο μέσα σε καταγώγια. 

Φοβάμαι φοβάμαι να σ αγγίξω πλέον φοβάμαι όχι μόνο 

την χαμένη σου ψυχή ,

μα και το τρελαμένο σου κορμί πόσο άρρωστο μπορεί να είναι 

και βλέπω όρια στην ζωή μας,

όρια χωρίς ορίζοντες παρ μόνο με θλίψη κι όμως σε θέλω λατρεία μου 

τόσο παθιασμένα ,

ξημέρωσε ελα να κοιμηθούμε.

...Δεν καταλαβαίνεις δεν κατάλαβες ποτέ σου ότι η αγάπη μου για εσένα

 δεν έχει σχέση 

μ αυτό που θέλω εγώ στην ζωή, 

ναι σ αγαπώ κι εγώ ,

μα δεν μπορώ πνίγομαι κοντά σου δεν μου αρκεί η δροσιά σου

 δεν μου αρκεί μόνο η αγάπη σου, 

πνίγομαι μες την απέραντη σου θλίψη στα απλά θέλω σου θέλω να ζήσω

θέλω να κλάψω θέλω να ερωτευτώ να με κοιτάξουν μάτια θολά 

ερωτικά πεινασμένα,

για σάρκα να με σφίξουν το κορμί ερωτικά και βαθιά μέσα μου να νιώσω 

το απόλυτο .

Θέλω

να καίγομαι και να παίρνω δύναμη να ανανεώνομαι και να αφήνομαι

σ ένα απόλυτο χάος, 

αλλιώς θα καταστρέψω εσένα και θα καταστραφώ 

αλλιώς θα γκρεμίζομαι κάθε μέρα κάθε βράδυ και θα μυρίζω όχι φωτιά μα κόλαση

συναισθημάτων, δεν καταλαβαίνεις σ αγαπώ μα σκέφτομαι και άλλες ευκαιρίες  

σκέφτομαι δρόμους με λαμπερά φώτα σκοτεινά δωμάτια

παθιασμένα 

χέρια, ιδρωμένα κορμιά.

Σκέφτομαι την λύτρωση της στιγμής μήπως και μπορέσει να σώσει

τον κόσμο μας τον κόσμο μου,

εχτές ήμουν με μια φίλη μας και την φιλούσα , ξέρεις εσύ 

 ένοιωσα να κυλάει μέσα μου

όλος ο παράδεισος τυφλό το μυαλό μόνο οι αισθήσεις λειτουργούσαν

και το πάθος ο πόθος,

λες και χόρευα μαζί της τον πιο παθιασμένο σκοπό αν δεν με σταματούσε

η φωτιά μου θα ρουφούσε όλη την ψυχή της.  

Άλλες φορές εγώ είμαι αυτή που ζαλίζομαι από το πάθος 

και αυτή η εξάντληση,

δεν έχει να κάνει παρ με το απόλυτο δεν φταις εσύ δεν φταίω εγώ 

μα η ολοκλήρωση της σκέψης της φωτιάς των συναισθημάτων

και όταν μπορώ και αισθάνομαι το τέλος,

όταν αισθάνομαι τελευταία

μπορώ να ξεκινάω πάλι από την αρχή να ελπίζω. 

Φύγε άσε με άσε με να καίγομαι μόνη μου μην με σβήνεις, φύγε σε παρακαλώ 

η μη μου μιλάς άλλο πραγματικά ξημέρωσε ναι,

 να κοιμηθούμε ξεκινάει μια νέα μέρα,

δρόσισε με για λίγο δώσε μου λίγη από την αγαπημένη σου υγρασία, 

δώσε μου δύναμη για να ξεκινήσω τον δρόμο μου και σήμερα 

χωρίς να καώ ολοκληρωτικά,

είναι τόσο γλυκιά η αγκαλιά σου ...

ΠΟΙΗΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΝΑ  ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Πρόκληση  είναι πρόκληση αυτή η άσπρη σελίδα 

απέναντι μου ,

είναι πρόκληση  το φως που χάνεται σιγά σιγά 

μέσα στη απογευματινή βροχή που μας αγκαλιάζει,

 παρέα με τα χαμηλά σύννεφα που σκορπούν θολά 

την υγρασία τους πάνω και μέσα στην ψυχή. 

Χάνεται το φως της μέρας και ανάβω την λάμπα 

με το πετρέλαιο,

 κανονίζω το φιτίλι να μην είναι πολύ μεγάλο  

και δεν πειράζει  ας λείπει το πολύ φως 

και ας είναι οι σκιές πιο μεγάλες ,

αρκεί  να φτάσει για σήμερα 

όλη την νύχτα η παρέα του φιτιλιού .

 Η παρέα του  μαζί με τις σκιές του

 που θα με κάνουν να σκεφτώ παραμύθια 

 να πλάσω ήρωες,

 να δω πολέμους και φαντάσματα από το παρελθόν

 και  μέσα σε μερικά φυσήματα του αγέρα καθώς θα περνά

 ανάμεσα από τα τέσσερα παράθυρα του σπιτιού, 

 μήπως και μπορώ να σκαλίσω εκεί μέσα στα κλάσματα του χρόνου

 κάποιες εικόνες από το μέλλον. 

 Γράφω    κρυμμένος πίσω από ένα παλιό τετράδιο ξεχασμένο

 μη χρησιμοποιημένο άχρηστο θα λεγα για άλλους, 

μα τόσο πολύτιμο για εμένα  με ξεθωριασμένο το χρώμα του 

 μα που στα χέρια μου οι  λευκές  του σελίδες, 

γεμίζουν με περιπέτειες ολόδροσα περιβόλια και με κήπους,

 μέσα σε ατέλειωτα λιβάδια  με  μαγεμένα δάση και με νεράιδες 

 μάγισσες και πριγκίπισσες όλες από άλλα παραμύθια,

 όλες από άλλες ιστορίες  και όλες από άλλα χρόνια,

 άλλους αιώνες μα τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές.  

 Φως χρώματα γέλια χαρά αισιοδοξία  

μα δεν είμαι στο ίδιο δωμάτιο ,

 πως όλα έχουν γίνει τόσο φωτεινά και περνάνε κοντά μου

 στέκονται δίπλα μου με χαιρετάνε και μ αγκαλιάζουν  

 μου μιλάνε  

 Πια ζωή είναι αυτή σε ποιο παραμύθι είμαι τώρα, 

πια ιστορία με παρασέρνει  σε χειμώνες και καλοκαίρια 

σε άνοιξες και θάλασσες σε ουρανούς και βυθούς

 σε λιβάδια και θύελλες σε έρωτες και τραγωδίες 

σε ιστορίες αρχαίες και νέες   

 και όλα αυτά , όλα αυτά ανταμώνονται εδώ δίπλα μαζί μου 

 σε ένα δωμάτιο. 

 Δάκρυα   θλιμμένες ιστορίες  άνθρωποι από  το παρελθόν 

που ονειρεύονται και αυτοί , παραμυθάδες και ποιητές 

που δίπλα μου  παρατάνε χαλασμένα μολύβια 

 δίπλα μου αφήνουν έργα ατελείωτα ζωγραφικής 

με χιλιάδες χρώματα,

 δίπλα χτίζουν χωριά και πόλεις με οράματα 

δίπλα μου στολίζουν με αγάλματα νίκες δίπλα μου ορθώνουν μνημεία

 που θα μας σημαδεύουν το μέλλον ,  

 και όλα αυτά δίπλα μου μέσα στο δωμάτιο.   

Σελίδες  πόσες σελίδες, πόση ώρα  άρχισα να κρυώνω πολύ

  το παλτό και η κουβέρτα  δεν αφήνουν να ζεσταθεί η φαντασία 

κι άλλο, έχασα τα χρώματα έχασα τις ιστορίες 

 πρέπει να ανάψω τα ξύλα στο παλιό τζάκι   

 μα πρέπει  να τα φέρω απ έξω  με τα προσανάμματα και μ ένα δαδί 

 να πάρω από την λάμπα που καιη μια φλόγα και να ζεσταθεί 

πάλι όλο το δωμάτιο.    

Γρήγορα όμως   γιατί άφησα πολλά στη μέση,    

άρχισε να χιονίζει έξω από το βουνό ακούγονται  

οι φωνές από ένα κοπάδι λύκων τα σύννεφα  ακόμη πιο βαριά  

 είναι  πλέον σαν μανδύας κατάλευκος που  πλέκει  

σιγά σιγά το χρώμα της γης άσπρο.

 Χιονίζει  σαν να φροντίζει ο ουρανός  να γεμίσει  την γη  με  ελπίδα  

 για το μέλλον με λευκές νύχτες  

για μια    ελπίδα φωτός,  

σταμάτησαν όλα τι ησυχία μέσα στο απαλό πέσιμο του χιονιού

 ακούγονται μόνο τα βήματα μου και τα ξύλα, 

που φορτώνω στην αγκαλιά μου   για να συνεχίσω 

την αστραφτερή νύχτα του δωματίου. 

 Ακόμη μερικές αχτίδες φωτός και ζεστασιάς προσθέτει 

 το αναμμένο πλέον τζάκι και εγώ βυθίζομαι πάλι στις σελίδες 

 μου στις  σκέψεις μου     και  στις ελπίδες 

ότι  θα μπορώ να αγκαλιάσω έναν άλλο κόσμο στο μέλλον,

 λέγοντας τα τόσο απλά πράγματα του σήμερα. 

Πρόκληση ναι πρόκληση  είναι αυτή η άσπρη σελίδα σήμερα 

 ένα καλό βιβλίο αύριο  πραγματικότητα ταξίδια ζωή  

μα τι λέω  ας γυρίσω πίσω εδώ  στην λάμπα και στο τζάκι 

 και ας αφήσω τις προκλήσεις  να είναι πίσω από το χαρτί 

  εγώ μπορώ να χαρώ τώρα  τις λευκές σελίδες με τις γραμμές 

 και  να πάω μόνο όπου  μ επιτρέπουν αυτές 

  στην νυχτερινή πρόκληση της ψυχής , 

 που  αφού επιλέξει  που θέλει, να ταξιδέψει  ποιο γρήγορα 

από οτιδήποτε 

στο παρελθόν η στο μέλλον !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ 26/3/2015

Πικρό απόγευμα μοναξιάς καίει καθώς χιλιάδες βουητά 

μ αγκαλιάζουν, πολλές αναμνήσεις που ζητούν έλεος 

πολλές ιστορίες χωρίς τέλος.

Εικόνες σκληρές που σαν μπάτσες χτυπάνε την θύμηση 

και λέξεις πράξεις ιδέες που δεν ξεπεράστηκαν, 

μα αφήνουν ακόμη να οργώνουν τα κοφτερά αλέτρια, 

το κορμί τις αισθήσεις το βλέμμα τις βουές

της φθαρμένης ψυχής εκεί μέσα σ ένα σώμα που πετά 

ακόμη μέσα σ ένα σώμα που βουλιάζει σε μια πίσσα 

από την κόλαση. 

Βρέχω τα πόδια μου πότε με θάλασσα 

και πότε μέσα στην αστροσκονη της λήθης, 

πότε με φωτιά και πότε μέσα σε ξεχασμένο σύμπαν 

πότε σταυρωμένος και πότε ήρωας, 

πότε επαναστάτης και πότε προδότης .

Χάνομαι λέω χάνομαι και πάντα είμαι ο ίδιος μεταμφιεσμένος 

μέσα σε φορέματα και στολές μέσα σε πρόσωπα μέσα σε αισθήματα 

μέσα σε παραισθήσεις, ψάχνοντας μια λύτρωση δικιά μου

που δεν την βρίσκω ποτέ και όταν την βρίσκω δεν μου ανήκει 

και με ειρωνεύεται λέω εγώ σε θέλω, μα δεν σε μπορώ δίπλα 

εγώ σε θέλω μα πρώτα ανήκω αλλού σε θέλω σε θέλω . 

Βαρέθηκα που λες και θέλω και εγώ να φύγω κι όλα τα ραντεβού 

της ζωής να τα στείλω σε μια άλλη ζωή και να υπογράψω 

αν θέλεις , ναι τα χρωστάω . 

Θα πάω σ αυτά τα ραντεβού  

στην άλλη ζωή ίσως οι ελπίδες για τα θέλω από μια να γίνουν 

δυο η ίσως να μην έχω καμία ελπίδα οπότε να κερδίσω 

ότι δεν θα χάσω ,

καμία από την καμία αλλά θα παραμείνω με αυτό που έχω 

καμία λοιπόν 

και αν αρχίσω να χάνω θα φύγω πάλι, 

ναι τόσο εύκολα η δύσκολα σας λέω βαρέθηκα  

τα ηλεκτρικά φώτα την δύση που κάθε μέρα αλλάζει 

μόνο την ώρα της έλλειψης και μας αναγκάζει να κοιμηθούμε

σ ένα ψεύτικο κόσμο με ψεύτικο φως .

Νύχτα μετά την δύση νύχτα μετά τις αγωνίες νύχτα και σκοτάδι 

να αγκαλιάζει όλα τα θέλω, 

βαρέθηκα μωρέ τις πρόστυχες ανατολές 

την ψευδαίσθηση της ελπίδας που με έβαζε πάντα στην αγωνία

να κατακτήσω το σήμερα και το αύριο ,

βαρέθηκα και ζήλεψα να μπορώ να κοιμηθώ πάνω στο χορτάρι 

να πεινάσω να κυνηγήσω και να κατακτήσω με δύναμη τον έρωτα 

την τροφή μου να κάνω παιδιά να κοιμηθώ στο κρύο, 

να μ αγκαλιάσει το σκοτάδι να φοβηθώ 

και να δω μέσα στην μαύρη νύχτα μόνο αυτό που μου επιτρέπει, 

να δω την αλήθεια της φύσης το αληθινό φως 

βαρέθηκα και θέλω να φύγω από τα ψεύτικα αρώματα, 

από τα στολισματα της απελπισίας που αλαζονικά με κάνουν πιο ισχυρό.

Βαρέθηκα σας λέω και θα φύγω ,

αισθάνομαι να φυτρώνουν τα φτερά στην πλάτη μου 

αισθάνομαι να γερνάει το κορμί μου αισθάνομαι να χάνω τις αισθήσεις 

το ένστικτο την δύναμη, 

αλλά αυτά τα φτερά που έκαναν ρίζες μέσα μου λες και παίρνουν δύναμη

από την ψυχή μου και μαζεύουν όλο αυτό το νέκταρ αυτών που πέρασα 

μαζεύουν όλα τα φίλτρα των αναμνήσεων καταστάσεων εμπειριών 

και τ αποθηκεύουν σαν απόσταγμα ανάμεσα στα δυο φτερά. 

Η ψυχή λες να ετοιμάζεται μόνο για το ταξίδι η αόρατη ψυχή 

μέσα σε δυο αόρατα φτερά .

Λες για αυτό να προσπαθώ

να αφήσω εδώ πάνω στο χώμα το μαγικό που πατάω κάποιες 

δροσοσταλιδες 

από λέξεις γραμμένες από εμένα. 

Πόσο πικραμένα απογεύματα χτυπάνε μέσα μου την πόρτα 

όταν ένας άγγελος μου χαμογελά και τον αφήνω να φύγει

μετράω τις μέρες και τους μήνες που θα σπάσω τις χειροπέδες  

τις αόρατες δεσμεύσεις με την αλήθεια της ζωής 

και θα ονειρευτό πάλι μέχρι την νέα γέννα, την πλάση  

έτσι όπως την ονειρεύομαι κάθε φορά 

μέχρι να τελειώσει 

ο χρόνος μου !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

ΛΕΠΤΟ ΛΕΠΤΟ...http://www.blurb.com/books/5689092

ΛΕΠΤΟ ΛΕΠΤΟ

Λεπτό λεπτό ανεβαίνω πάνω στο καπνό απ' το τσιγάρο 

και θέλω να ταξιδέψω με τους ανέμους...
Δυτικούς ανέμους, Ανατολικούς ανέμους,
προς το άγνωστο... 

Μα είναι τόσο ελαφρύ τ' αμάξι μου,
ένα φύσημα καπνού και που να κρατηθώ;
Σαν ένα μεθυσμένο κουνούπι
θα ταξιδέψω πάνω σε μαγεμένα όνειρα
ή μπορεί και σε λαθεμένες σκέψεις και δεν ξέρω
που θα πάω μήπως ο χρόνος μ' εμποδίσει ν' ανέβω ψηλά
ή μήπως με ρίξει μέσα σε μια θάλασσα συναισθημάτων!
Ακριβοί ορίζοντες, μακρινοί, άγνωστοι, που μετράτε το παρελθόν
και δέχεστε το μέλλον όποιο κι αν είναι αυτό...
Κι αν έχει πόνο κι αν έχει θάνατο ή έρωτα κι αν έχει καταστροφή
ή πάθος, μισαλλοδοξία ή τρέλα;
Ότι κι αν έρθει προς το μέλλον,
οι ορίζοντες είναι τόσο μαλακοί και εύπλαστοι
το δέχονται, το απορροφούν και το στολίζουν ψεύτικα
για να το κάνουν παρελθόν. 

Ένα παρελθόν που εκεί το εξετάζουν οι ειδικοί,
αυτοί που δεν το έζησαν με μια κάφτρα τσιγάρου αναμμένη,
ένα μπουκάλι ακριβό ουίσκι και με φιλοσοφία περιττή
και αποκομμένη απ' την πραγματικότητα του μέλλοντος
και  προσαρμοσμένη σ' ένα παρελθόν χωρίς εμπειρίες.
Λεπτό προς λεπτό  ο καπνός σου λέω μας κυριεύει
και γίνεται μια ομίχλη τεράστια που κυριεύει
με μεθυσμένες απόψεις την συνέχεια …
Λεπτό προς λεπτό σου δίνω ότι έχω και χάνομαι ψυχικά
εκεί μέσα σε μια πλαστή εμπιστοσύνη του χθες και του αύριο
προσπαθώντας να σε καταλάβω και 'σένα ξεγελώντας
την σκέψη κι ελπίζοντας ότι δεν θα ξαναξημερώσει
χωρίς εσένα κοντά μου, δε θα τολμήσω να σου πω άλλο τίποτε
εκτός από μια λέξη που δεν λέγεται από πολλούς
"σ' αγαπώ"
σε χρειάζομαι τώρα όχι γι' αυτό που είσαι,
όχι γι' αυτό που είμαι, αλλά γι' αυτό το δικό σου λεπτό

που μπορείς και το χαρίζεις σ' ένα δικό μου λεπτό 
και σ' ένα αιώνα χιλιετιών προχωράμε μαζί  
και μου δίνεις τα πιο ακριβά δώρα του κόσμου,
ένα χάδι, ένα φιλί, μια αγκαλιά ένα λεπτό   
κι ωριμάζεις δίπλα μου χάνοντας μια ζωή
για ένα λεπτό που μπορούσες να δώσεις στην αιωνιότητα.  
Άγνωστη μετά γεννιέσαι, πεθαίνεις και συνεχίζεις και συνεχίζω 
συναντιόμαστε και χανόμαστε, πονάμε, γελάμε, ερωτευόμαστε 
μια άγνωστη, ένα άγνωστο και συνεχίζουμε το αιώνιο ταξίδι 
που ξεκινά πάντα από μια κάφτρα μια φλογίτσα, ένα καπνό 
και ταξιδεύει προς το μέλλον απ' ένα άγνωστο παρελθόν  
σ' ένα άγνωστο μέλλον. 

Τελικά αυτό που μένει είναι η αγάπη, ο άνθρωπος,

τα αισθήματα και τα όνειρα! 

Πάνω σ' αυτά μπορούμε να πλάσουμε όλη την ιστορία, 
τότε ίσως να 'χουμε μια καλύτερη άποψη για τους ορίζοντες,
τους χιλιάδες ορίζοντες που χρειάστηκαν χιλιάδες λεπτά 
και χιλιάδες φωτιές του μυαλού και της σκέψης
για να μας προσπεράσουν και 'μάς μια στιγμή, ένα λεπτό 
και να φύγουνε προς το άγνωστο μέλλον,
από ένα άγνωστο μακρινό ξεχασμένο παρελθόν …

ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

ΆΓΙΟΣ ΒΑΣΊΛΗΣ

Πόσο αγαπημένη μορφή, πόσα όνειρα 

μεγάλα ή μικρά μοιράστηκε 

με τον κόσμο;
Πόση αξιοπρέπεια κι αγάπη 

έδωσε σε μεγάλους και μικρά παιδιά; 
Όσοι κατόρθωσαν να τον έχουν 

μέσα στην ψυχή τους ίσως κι όλη την ζωή τους ...

Αυτοί που τις κρύες μέρες του χειμώνα

κατόρθωναν με όνειρα 

να μαγεύονται  ίσως μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο 

ή σ' ένα σπίτι χωρίς ξύλα για ζέστη 

μέσα σε φτωχά παπλώματα και φλοκάτες 

που τους αγκάλιαζαν για το κρύο   

μα όχι, δεν χρειαζόταν γιατί μέσα τους 

είχαν το όνειρο, την ελπίδα, την αξιοπρέπεια και την αλήθεια. 

Ένας γέροντας σεβάσμιος, με άσπρα μαλλιά και γένια 

και με καταπληκτικά ρούχα κόκκινα με άσπρη γούνα

μαζί με τα ελαφάκια του μας παίρνει τα μυαλά 

κάθε χρόνο με ελπίδες για όμορφα δώρα, 
που θ' αλλάξουν τη ζωή μας.

Πόσο ποιο γλυκές γίνονται οι γιορτές της γέννησης

του Χριστού μας και της πρωτοχρονιάς όταν έχουμε μια τόσο 

όμορφη και γλυκιά παρουσία, παραμυθένια θα 'λεγα

κάθε χρόνο να μας λέει:Να είστε καλοί άνθρωποι 

κι εγώ θα σας έχω πάντα στο μυαλό μου, 

να 'ρθω κοντά σας να σας δώσω κάτι που 'χετε ανάγκη,

κάτι που θέλετε, κάτι που σαν χρειάζεστε 
και επιθυμείτε... 
Τι ευγένεια; Τι χαρά; Και πόσο ευτυχισμένος αισθάνομαι  

που κάθε χρόνο εγώ μπορώ και παίρνω το πιο καταπληκτικό 

το πιο όμορφο δώρο. στολισμένο μ' όλα τα χρυσά κι ασημένια όνειρα του ουρανού και της γης, 

μέσα σε χιλιάδες κόκκινες μπάλες και γιρλάντες 
μέσα σ' ατελείωτα φώτα και κεράκια.
Κάθε παραμονή Χριστουγέννων και παραμονή  Πρωτοχρονιάς

η ψυχή μου γεμίζει με 'σένα Άγιε μου 

και τα όνειρα μου είναι δικά σου...
Πάνω ψηλά στ' αστέρια, εκεί δίπλα στο φεγγάρι, στον ουρανό  

κι είναι όλα τόσο μαγικά, τόσο όμορφα πλασμένα, 
σαν να πέταξε η γη ανάμεσα στα σύννεφα, ανάμεσα στις χιονονιφάδες, δίπλα στα χρυσά αστέρια 

και 'γώ περπάτησα εκεί μαζί σου ψηλά, στην  αγάπη,
στην αξιοπρέπεια του κόσμου και στην χαρά 

του αύριο και της ελπίδας. 

Αυτό είναι το δώρο μου κάθε χρόνο!!!
Η ελπίδα, η πίστη, η χαρά 

και μια ηρεμία μου δίνει ένα αύριο 
όλο κουράγιο,όλο χαμόγελο...  

Έτσι κάθε χρόνο μπορώ κι ακούω το γέλιο σου 
στον κόσμο, αυτό που φέρνει σ' όλους τα δώρα μας... 
Αυτά που τ' ανοίγουμε 

στα όμορφα πετάγματα κοντά σου, 
πάνω απ' την γη, πάνω απ' τον ουρανό 

κάπου εκεί κοντά στην ψυχή μας.

Ευχαριστώ Άγιε Βασίλη γι' αυτά που μου 'δωσες
ήταν τόσα πολλά …

ΔΕΞΙΟΣ ΜΕ ΔΙΠΛΩΜΑ ΑΝΤΑΡΤΗ

ΔΕΞΙΌΣ ΜΕ ΔΊΠΛΩΜΑ ΑΝΤΆΡΤΗ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ 

ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ   ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ

 ΕΝΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΛΑΟ …Σ ΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΙΩΝΑ .

Θέλω να μιλήσω όχι επιστημονικά ,όχι τεχνοκρατικά, 

όχι σαν δάσκαλος, σαν καθηγητής, σαν επιστήμονας, αλλά σαν άνθρωπος.

Ένας απλός άνθρωπος, ένας Έλληνας που 'ζησε την ελπίδα για την αναγέννηση αυτού του λαού,
άλλα και την καταστροφή του από τα σπλάχνα του... 

Ένα λαός που βγάζει ήρωες, μα και τρελούς προδότες...

Ένας λαός που 'χει στην ιστορία του Αλεξάνδρους,  Λεωνίδες, αντάρτες και μυθικούς ήρωες, 

μα έχει κι εφιάλτες και προδότες και κατασκόπους 
συνεργάτες άλλων χωρών και ρουφιάνους 
σε κάθε γωνιά, σε κάθε βήμα.  

Θα σας μιλήσω λίγο για 'μένα: Γεννήθηκα στις 20 /01/1957 

με λένε Σωτήρη  κι ο πατέρας μου ήταν ο Εμμανουήλ Σπηλιώτης κι η μάνα μου η Μαρία Σπηλιώτη.

Ήταν κι οι δυο αντάρτες στο βουνό, ο πατέρας μου από το 1942 μέχρι το 1945 μετά στρατιώτης και φυσικά 
εξόριστος στην Μακρόνησο για δυο χρόνια

και μετά πάλι στρατιώτης μέχρι το 1949.
Καταγωγή; Πρόσφυγας απ' την Κωνσταντινούπολη 

της Μικράς Ασίας.

Η μητέρα μου Μαρία Σπηλιώτη, αντάρτισσα κι αυτή από το 1941 έως την απελευθέρωση 1945!

Καταλαβαίνεται λοιπόν, ότι εγώ γεννήθηκα μέσα σ' ανθρώπους που 'ζησαν και βίωσαν μια εποχή 
δύσκολη κι άστατη στην Ελλάδα, που τα ξένα συμφέροντα προσπαθούσαν με την βοήθεια Ελλήνων μαστοφόρων ταγματασφαλιτών 
προδοτών Μάΐδων και Χιτών 

να ποδηγετήσουν αυτήν την χώρα.  

Μα εγώ, δεν θα μιλήσω μόνο γι' αυτούς!
Θα μιλήσω και για τους άλλους, αυτούς που πλησίασαν

χώρους, παρατάξεις κι ιδεολογίες, μπήκαν μέσα σ' αυτές και 

κατάφεραν με τα χρόνια να τις πνίξουν, να τις συντρίψουν, να τις εξουδετερώσουν...
Έφτασαν μέχρι να ' ναι στελέχη ή κι αρχηγοί κομμάτων σε σοσιαλιστικά κόμματα και προοδευτικά και να εκδηλώνουν 

την αλαζονεία της εξουσίας με τα χρόνια και την αποστολή τους ή την προδοτική στάση τους ή απλά με τον τυχοδιωκτισμό τους.

ΚΙ ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΛΑ ΓΕΓΟΝΌΤΑ! 

Οι πολεμιστές αντάρτες το 1943-1944 εξουθενωμένοι, παγωμένοι πάνω στο βουνό,

αυτοί οι ήρωες που πολεμούσαν τον εχθρό Γερμανό  μια ελπίδα είχαν!!!
Να διώξουν τον εχθρό! 
Και τους έταξαν πολλά αυτοί που 'ταν στα σαλόνια τότε, οι βασιλιάδες μαζί μ' ένα μικρο βασιλιά τότε τον Γεώργιο Παπανδρέου!     

Πολεμήσετε εσείς κι εγώ θα 'ρθω να σας κάνω πολίτικο κόμμα!

Η πρώτη μεγάλη προδοσία! Αυτό δεν έγινε ποτέ, αντ' αυτού όταν ήταν να γίνει

η συμφωνία της Βάρκιζας το ' 45 χτύπησαν αυτόν όλο τον κόσμο, 

που αγωνίσθηκε στα βουνά και στις κακουχίες θυσιάζοντας την ζωή του. 

Τους χτύπησαν, όταν ανέβαιναν να παραδώσουν τα όπλα, αφού τους χαρακτήρισαν 

κομμουνιστές, λόγω μιας μεγάλης προβοκάτσιας της αριστεράς που έβγαλε 
κόκκινες σημαίες σ'εκείνες τις πορείες. 
Προς την Βάρκιζα, χτύπησαν  Άγγλοι  μ' αεροπλάνα τους Έλληνες που πολεμούσαν μαζί τους για την απελευθέρωση της Ελλάδας,

για την απελευθέρωση του κόσμου από τους Γερμανούς!  

Έχει αξία να σημειώσω ότι ήταν 230.000 αντάρτες στο βουνό 

και περίπου 60.000 στις πόλεις που αγωνίσθηκαν εκείνη την εποχή

και το αστείο της ιστορίας είναι ότι αυτοί οι οποίοι 

είχαν συνεργασθεί με τους Γερμανούς κατακτητές, εδραιώνουν σιγά σιγά το Ελληνικό κράτος, στέλνοντας στην εξορία αυτούς που αγωνίσθηκαν 

να τους διώξουν. 
Φυσικά ξεκινάνε οι εξορίες στους αγωνιστές, 

ο εμφύλιος με τις γνωστές καταλήξεις, η προδοσία, η ρουφιανιά

κι η διαχείριση εξουσίας απ' τους προδότες!!!
Και το κυριότερο 

που 'φτασε έως τις μέρες μας; 
Η καταγραφή  των πατριωτών, σαν ανεπιθύμητοι και η προώθηση των προδοτών σε διάφορες θέσεις 

φανερές και μυστικές κι η οργάνωση τους από τότε και γι' άλλες τεράστιες εθνικές και κοινωνικές καταστροφές, 

γιατί οι εφιάλτες είναι πάντα τρομακτικά όνειρα κι απρόσμενες 

πράξεις καταστροφής

κι οι δεξιοί δεν μπορούν να 'χουν ποτέ δίπλωμα αντάρτη,

γιατί είναι δειλοί προδότες, χωρίς πιστεύω, χωρίς ανάπτυξη 

πάρα μόνο με μειωμένο έργο μυαλού και λόγο ανθρώπου.  

Καραϊσκάκης και Κολοκοτρώνης δεν μπορεί να γίνει 
ένας προδότης.

Είναι γεννημένος για τον όλεθρο και την καταστροφή. 

Το 1950 σταματάνε οι εξορίες των ανταρτών, κατ' ουσίαν όμως δεν σταματάνε 

ποτέ αφού τους έχουν χαρακτηρίσει αριστερού,ς

δεν τους αφήνουν σε "χλωρό κλαρί" μέχρι και το 1974 
που έφυγε η χούντα των στρατιωτικών απ' την Ελλάδα. 

Ανακατατάξεις, ιστορίες με μίσος, κυνηγητά, εξορίες για φρονήματα, 

υπογραφές υποταγής σε καθεστώτα, προδοσίες 

μεταξύ πολιτικών... 
Κι έτσι περνάμε μερικές γενιές,
με γεγονότα, με προδοσίες, με αποστασίες, με δολοφονίες! Μια εποχή που το παλάτι κυβερνάει 

με πολιτικούς τότε, όπως τον Γεώργιο Παπανδρέου, Κώστα Καραμανλή, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Στεφανόπουλο, Μαύρο κι άλλους πολλούς. 

Αυτοί όλοι, ζώντας κατ' ουσίαν σ'ένα παρακράτος 
κι οδηγώντας τον Ελληνικό λαό σε θλίψη, σε εξορίες, σε μετανάστευση και σε φόβο, 

μας ετοίμασαν την οργάνωση της δεξιάς, σ' όλους τους χώρους

και μας έφεραν το 1967 την χούντα των Συνταγματαρχών, ακροδεξιούς στρατιωτικούς που 'θελαν να σώσουν την χώρα 

από τους δεξιούς και τους άλλους... 
Και ξεκινάνε πάλι  εξορίες, κυνηγητά, διωγμοί και δυο τρομακτικά για την Ελλάδα γεγονότα.  

Η Κύπρος το 1973 σκλαβώνεται από τους Τούρκους η το ένα τρίτο του νησιού κι ακόμη είναι σκλαβωμένη   και αυτοί μπήκαν στο νησί λέγοντας 

ότι θέλουν να το σώσουν 
κι η γενιά του πολυτεχνείου που επιτέλους την ζω 
σαν έφηβος... 
Και νομίζουμε ότι αυτή η κατάρα έδιωξε

τους χουντικούς, μα αποδεικνύεται ότι ήταν τα παιδιά αυτά που 
' φεραν την αστάθεια στα επόμενα χρόνια.
Κατάρα για την Ελλάδα, γιατί πεντακόσια Αμερικανάκια

βαπτίστηκαν και ' γιναν μια ολόκληρη γενιά που 'λεγε ότι ήταν στο πολυτεχνείο μερικές βραδιές και πως αυτοί κατάφεραν να διώξουν την χούντα των Συνταγματαρχών. 

Η αλήθεια ήταν πως ήταν 200 παιδιά στην Αθήνα κι άλλοι τόσοι στην Θεσσαλονίκη!

Απ'  αυτά τα παιδιά
κάποιοι σκοτώθηκαν, μα ήταν αμερικάνικη εντολή.

Τέρμα η χούντα!!!  

Στην Ελλάδα τώρα μπορούμε και χωρίς αυτήν.

Γιατί άραγε; 

Μα είναι τόσο απλό...

Όλα αυτά τα χρόνια που περάσαν, η Ελλάδα σκλαβωνόταν και 
προδίδονταν από οικογένειες ανθρώπων που θα εξυπηρετούσαν τα μεγάλα συμφέροντα!!!

Κακιά φάρα ...

Έτσι Αμερικάνοι, Γερμανοί, Άγγλοι και Γάλλοι, Ισραηλίτες και η κάθε φάρα αγρίων, μπήκε μέσα σ' ένα ξέφραγο αμπέλι που λεγόταν Ελλάδα και προσπαθούσε να το κάνει να βγάζει φαρμάκι, για τον Έλληνα και νέκταρ γι' αυτόν! 

Όταν ήρθαν οι πολιτικοί αρχηγοί μετά την επταετή χούντα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής

γύρισε πρώτος απο την Γαλλία κι άλλος αντίπαλος δυνατός, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου μ' ένα διαλυμένο κατ ουσία ΚΚΕ που χόρευε στα εξωτερικά, στα εσωτερικά 

με διαφόρους ηγετισκούς που κατ' ουσία βολεύτηκαν στα πολλά χρόνια αντιπολίτευση

εξακολουθώντας πολιτικές που δεν έβγαζαν πουθενά, παρά μόνο σ' ακραία μονοπάτια.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κι Ανδρέας Παπανδρέου!

Τι μωρέ μου θυμίζει αυτό για το 1975;

Μήπως το δεξιός με δίπλωμα αντάρτη σας λέει τίποτε; Θα δούμε παρακάτω...

Καλό ξημέρωμα να 'χουμε γιατί οι εποχές αλλάζουν, οι αγώνες 

και οι θυσίες προδίδονται, 
οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ γίνονται 650.000 χιλιάδες

και τρέχουν τα σχέδια για να καταφέρουν κάποιοι να ξαναπροδώσουν αυτήν την χώρα. 

Θα μου μείνει αξέχαστη η τρεμάμενη φωνή του 
Κωνσταντίνου Καραμανλή μέσα στην βουλή

όταν απευθυνόμενος προς τον Ανδρέα Παπανδρέου και μ' ένα δάκρυ στα μάτια να λέει: Θα πάρετε την εξουσία κύριε Παπανδρέου και θα δούμε τι θα καταφέρετε! 

Καλό πρωινό θα 'λεγα αν και τα γεγονότα 
των επόμενων δεκαετιών, μας οδήγησαν σε μαύρα μεσάνυχτα .

Γιατί στην Ελλάδα, όλοι θέλουν να 'ναι δεξιοί με δίπλωμα αντάρτη 

κι όταν είσαι ψεύτικος, κίβδηλος, χαμένος, ποτέ δεν μπορείς να παλέψεις με τα κύματα 

ή θα επιπλέεις σαν κουράδι ή θα βουλιάζεις σαν σαβούρα.

Δεν το ξέχασα, σας χρωστάω μερικές δεκαετίες ακόμη...