ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η ΑΝΑΡΧΊΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΊΑΣ

18/10/2016 

Η αναρχία της εξουσίας περιορίζει 

τους ορίζοντες της ζωής 

χαράζοντας μέσα σε στενές μικροαστικές γνώσεις,

στο μέλλον της ανθρωπότητας σύνορα . 

Ποιος έχει να δώσει άραγε κάτι που δεν του ανήκει

κλέβοντας απ' την ειρήνη  

προσμονές, ψεύτικες προσμονές 

ορίζουν συμπεριφορές 

χωρίς ουσία παρα μόνο με πίκρα στην άκρη

του κουταλιού με το δηλητήριο 

ελπίζοντας ότι το κορμί,το σώμα, 

ο έρωτας, η ψυχή, η γέννηση, η ζωή 

είναι μόνο για εκμετάλλευση, για ξεπούλημα 

την κατάλληλη στιγμή της ευκαιρίας. 

Άνθρωποι που σχίζουν τα όρια όταν πέρα

από την εξουσία,

ζητούν κι άλλες απολαύσεις χρήμα,καταδίκη

καταπίεση, θάνατο, όλεθρο.

Διεστραμμένες ψυχές αυτές οι ίδιες 

που εκλιπαρούν γι' αγάπη

αυτές οι ίδιες καταδικάζουν την αγάπη

 την καίνε

την βομβαρδίζουν, την εκτελούν,

σκοτώνοντας τα όνειρα, σκοτώνοντας τις ελπίδες. 

Εξουσία κι αλαζονεία κάνουν 
παιχνιδάκια με στρατούς, 

με λυτρωτικές ιαχές, προκαλώντας για αίμα

προκαλώντας για θάνατο...

Ξεριζώνοντας απ' την γη και θερίζοντας κεφάλια 

λες κι ο θάνατος άμα τον σπείρεις 
πάνω στην γη θα φυτρώσει.

Ηγετίσκοι που με τρελά μάτια αφού γευθούν

την εξουσία, 

θέλουν κι άλλα κι άλλα κι άλλα μετρώντας

κρεμασμένες ψυχές, 

στ' αγκαθωτά σύρματα του φασισμού 

όποιος προλάβει να κάνει τα περισσότερα, 

όποιος προλάβει να φορτώσει μ' αδικία

περισσότερο την γη μας.

Αλλόθρησκοι πίσω από την αλαζονεία

της θρησκείας τους, 

το μόνο που φαντάζονται είναι η κόλαση 

υποσχόμενοι παραδείσους. 

Πέθανε για ν' απολαύσεις 

αυτή είναι η ελπίδα των αποστράτων 

της κόλασης,της ανθρώπινης εξουσίας.  

Όταν το μυαλό διαστρέφεται τότε 

όπως και να λέγεσαι

Χουσεϊν, Άσαντ, Πινοσέτ,  Ερντογάν 

Μέρκελ, Ορλάν ή Τσίπρας 

Ομπάμα η  κορεατική μαϊμού 

είσαι υπόλογος  θανάτου.

Όταν τα όνειρα σου είναι ο θάνατος

της ανθρώπινης ψυχής για την εξουσία 

όταν η τρέλα σου σε οδηγεί  

σε ανεύθυνες πράξεις

που αφαιρούνται ζωές και δημοκρατικές 

ελευθερίες 

τότε είσαι απλά εχθρός της ανθρωπότητας. 

Είσαι ο επόμενος 

ή ο προηγούμενος εγκληματίας 

που δεν σε έστειλε καμιά εξουσία, 

με κανένα δικαίωμα, να εκτελέσεις ζωές 

είσαι ένας απλός εγκληματίας 

του ανθρωπίνου γένους 

που σε εξουσιάζει η αναρχία της εξουσίας. 

Αφού συνεργάζεσαι με τον διάβολο, με το κακό 

κι όχι με τον Θεό  

ή με οποιαδήποτε θρησκεία προσπαθεί 

να διαδώσει το καλό

κι όχι  τον θάνατο.

Η Δημοκρατία, η Ελευθερία της σκέψης 

κι η δημιουργία, 

ανήκει στον ελεύθερο άνθρωπο, που επιλέγει  

τον τρόπο της ζωής του.

Οι υποκρισίες κι οι συνεργασίες 

σε επίσημες συγκεντρώσεις, 

που ετοιμάζουν τον όλεθρο ανήκουν 

στην τρέλα της εξουσίας 

που προσπαθεί εκβιάζοντας 

την ανθρώπινη ψυχή 

να κτίσει όνειρα μέσα στην φωτιά 

της κόλασης  

και στον όλεθρο του θανάτου.

Καταδικάζεστε...

Υποκρισία και φασισμός εξουσιάζουν 

αυτή την εποχή τον κόσμο. 

Η αναρχία τής εξουσίας σ' όλο της το μεγαλείο... 
ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

                                                                                       ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΝΤΟΝΙΟ ΣΤΡΙΓΚΑΝΟΛΙ

ΜΗΝΥΜΑΤΑ

  Μηνύματα

14/10/2016

Άρχισαν να έρχονται τα μηνύματα του χειμώνα  

σιγά σιγά με κάτι σύννεφα σκόρπια 

μες τις καρδιές  για τα χαμένα του καλοκαιριού

και για μια άνοιξη που τόσο γρήγορα 

μας άφησε σκορπώντας στιγμές έρωτα

στον χρόνο.  

Αυτές τις στιγμές που χάσαμε η κερδίσαμε

τις αφήσαμε η τις κάναμε δίκες μας 

μες στο καλοκαίρι, με ιδανικούς έρωτες

με γνωριμίες και με σκιρτήματα.  

Πόσα αχ, πόσα μπορεί να είναι όλα αυτά

που μας κάνουν καλύτερους στο σήμερα  

να μην πέφτουμε να μην μας τρώει  το άγχος

και να τολμάμε, μηνύματα μηνύματα σου λέω 

ανάμεσα στα σύννεφα ξέρεις. 

Αυτά που αφήνουν τον ήλιο να αγγίζει 

με ελπίδες, 

μόνο μερικούς τοίχους στα σπίτια 

και να αναδεικνύει  την συννεφιά  

την σκιά σε άλλα. 

Ήλιος σκιά ήλιος σκιά σαν τις μέρες μας 

ζέστη κρύο ζέστη κρύο,  σαν την ζωή μας

σαν την καρδιά μας σαν την ψυχή μας, 

που μας αφήνει πολλές φορές στα κάτω μας

να σερνόμαστε για κάτι μικρο η για κάτι μεγάλο. 

Αντίθεση που μας πληγώνει

όταν σκεφτόμαστε  τα όρια μας 

και βλέπουμε ότι σερνόμαστε το ίδιο,

από μια μεγάλη αγάπη με ένα χαμένο φιλί,

απ μια καλή λέξη με χιλιάδες σ αγαπώ 

κι όμως πολεμάμε να σηκωθούμε, 

γιατί έτσι πρέπει μηνύματα λοιπόν. 

Μέσα από τα σύννεφα που μαζεύονται 

προμηνύοντας το καλωσόρισμα 

ενός ακόμη χειμώνα , ενός χειμώνα

που θα μετρήσουμε πάλι τις αντοχές μας

τα συντρίμμια μας και τα όνειρα μας

που θα πλάσουμε το μέλλον

και θα ξεχάσουμε το παρελθόν 

κλάματα  ίσως κλάματα να μας μαλακώσουν 

όλα τα καψίματα των περασμένων

σαν βότανο στα μάτια ένα βότανο

που μαλακώνει ψυχές,

που πηγάζει μέσα από την χειμωνιάτικη τύχη

ναι εγώ κλαίω τον χειμώνα περισσότερο

για αυτό δεν πιστεύω αυτούς που κλαίνε 

την άνοιξη η το καλοκαίρι, 

δεν υπάρχει λόγος να κλαις στην γέννηση 

και στα νιάτα μα στον χειμώνα. 

Μερικές φορές υπάρχει αναλογίζεσαι 

τα περασμένα τα καλά και τα άσχημα

και τα μετράς, τα περισσότερα χάνουν 

κι αν τα άσχημα 

είναι τα περισσότερα, τότε το κλάμα

είναι ασύγκριτο νοερό. 

Ζούσα ένα χειμώνα μες την άνοιξη

απελπισία και μίσος μόνο για εμένα 

μα όλο ξεχνάω τα σύννεφα

που τώρα είναι ακόμη περισσότερα, 

τώρα δεν αφήνουν καθόλου τον ήλιο να περάσει

είναι βαριά και σε κάποια σημεία μελιτζανιά

μαύρα, 

πόσο δύσκολα είναι όλα αυτά 

για να σηκωθούν οι άνθρωποι 

πόσο δύσκολος θα ναι ο χειμώνας 

κι αν βρέχει, αν χιονίζει αν κάνει παγωνιές,

πως θα τα καταφέρουμε να αναπνέουμε

να αγωνιζόμαστε   να κρατιόμαστε

σιμά στην φύση δυνατοί κι ακέραιοι 

και ν αποφεύγουμε 

τις κακοτοπιές του χειμώνα.

Στις ψυχές χειμώνας , στις σκέψεις  

παγωμένες πνοές χαράζουν τα σωθικά

και βγαίνοντας ξεσκίζουν τα δέντρα

και αυτά με τα παγωμένα κλαδιά τους

παγώνουν τις σκέψεις, τα σώματα

των ανθρώπων για να τα σώσουν

από την μιζέρια , εμείς καίμε τα ξύλα 

από τα δέντρα

για να ζεσταθούμε

και τα δέντρα με την απουσία τους καίνε 

την ομορφιά της γης και μας αφήνουν 

να κάνουμε όνειρα μέσα στα τσιμέντα τα σίδερα

και τις πλαστικές γλάστρες με τα φουσκωμένα

από ορμόνες λουλούδια, 

αυτά που ανθίζουν οποιαδήποτε εποχή γιατί έτσι. 

Χειμώνας λοιπόν και εκεί ανάμεσα 

στην σκέψη ότι μια ελπίδα εχθές 

ήταν στο χώμα  πεσμένη,

κουρασμένη απελπισμένη από εσένα, 

μέσα στις λάσπες από την βροχή  

ξεσηκώθηκα να συνεφέρω εσένα  κι έμενα

από τις μαύρες μπογιές της ζωής.  

Εκεί ανάμεσα έβαλα λίγα αστεράκια 

έκανα δυο κορυφές από έλατα 

μερικά κυπαρίσσια και κάτι αλλόκοτα πεύκα 

να στηρίζονται πάνω σ ένα λευκό τοπίο, 

ένα ξαπλωμένο φεγγάρι δίπλα σε μερικά

άλλα αστερία και ένα ακόμη άστρο φωτεινό

πάνω από ένα στάβλο, 

α, και μερικά αγγελάκια χαμένα 

εδώ κι εκεί να χορεύουν μαζί με κάποιες νεράιδες

μέσα στην νύχτα. 

Όχι, όχι μωρέ ακόμη δεν ήρθαν

 τα Χριστούγεννα  

είναι νωρίς όλα είναι νωρίς, 

εκτός από τα σύννεφα όλα τα άλλα λείπουν

ούτε χαρές ούτε λύπες,

ούτε συναισθήματα ούτε προσδοκίες,

ούτε χαρμόσυνες φωνές ούτε ευχές

Μόνο  κάτι ετοιμασίες για τον χειμώνα που έρχεται

μόνο κατι καθαρίσματα σπιτιών τινάγματα χαλιών

και κάτι παράθυρα ανοιχτά ακόμη, 

να πάρουν τις τελευταίες ανάσες

πριν τον μεγάλο χειμώνα,  ναι μόνο τα σύννεφα

είναι εδώ και κάτι βροχές 

που μας καλωσορίζουν στην εποχή  

που  θα είναι όλα τόσο έντονα τόσο κρύα 

τόσο ήσυχα   σαν την απελπισία. 

Ζωγραφισμένη ανάμεσα στις ελπίδες 

σαν τις φωνές των παιδιών που κρύφτηκαν 

που χαθήκανε μέσα στα σχολεία, 

πίσω από τα γράμματα και την αλφαβήτα,   

αχ, αυτά τα σύννεφα   πόσο λυπημένα είναι, 

σαν να έχουν πρόσωπα χιλιάδες και να είναι 

όλα σκεφτικά, έχω   να ζεσταθω, έχω  να φάω    

έχω  να αγγίξω την επόμενη μέρα

την ζωή. 

Η, δεν  θα ελπίζω ποτέ   για ένα αύριο

που  θεωρό είναι δικό μου  μα μου το κλέψανε,

αχ αυτά τα σύννεφα από την μια μεριά

και η ζωή η αληθινή από την άλλη 

με κάνουν και σέρνομαι ανάμεσα 

σε μηνύματα που βλέπω 

και μόνο εκεί απέναντι σε κάποιες σελίδες 

μια φάτνη με κάνει να ελπίζω. 

Εκεί μετά από κάποιους μήνες  η γέννηση  

θα μας οπλίσει με κουράγιο 

για τις επόμενες μέρες 

μέχρι  να φτάσουμε στα Χριστούγεννα

στις γιορτές

και να αρχίσει η κατηφόρα  της επόμενης χρονιάς.

Ας αγκαλιάσουμε την ελπίδα 

όσο και να καίει η  ανάσα,

ανάσα ανάσα ανάσα, αυτό μας έμεινε

και κάτι σύννεφα να μας σκεπάζουν

 με ενδιαφέρον και θαλπωρή, 

 ακόμη.

Μηνύματα στο μέλλον σου λέω 

για τις προδοσίες

που μας απειλούν ακόμη, στο τώρα 

και στο αύριο...

ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ
ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΡΑΠΑΝΤΖΙΚΟΥ

ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Κατεβάζω τα μάτια   11/12/2015

Κατεβάζω τα μάτια για μια προσευχή,

αναζητώ τις ρίζες και τις καμένες αναμνήσεις, 

αναζητώ τα ξεχασμένα όνειρα και ψάχνω μέσα σ’ ένα παρελθόν

 που δεν υπάρχει.

Διαβάζω την ιστορία μα δεν πιστεύω ότι έγιναν έτσι ακριβώς όλα, 

δεν πιστεύω γιατί ποτέ δεν περνάει στ’ αύριο η αλήθεια 

όταν συμβιβασμένοι 

κόλακες υπερτερούν σ' όλα. 

Σ' αυτό το έθνος που ξέρεις..Που ξέρεις, μου λες εσύ...

Που τα ξέρεις όλα; 

Μα βλέπω, βλέπω ποιοι καθοδηγούν, ποιοι είναι αυτοί 

που εξουσιάζουν και ποιοι αυτοί  που επιβιώνουν.

Οι χαρτογιακάδες κι οι αυλοκόλακες κι οι ψεύτικοι αριστεροί 

κι οι ψεύτικοι δήθεν κι οι ψεύτικοι δημοκράτες, 

οι ψεύτικοι σοσιαλιστές. 

Καταστροφή! 'Ολεθρος !Πήραν όλες τις ιδεολογίες τις άλεσαν 

και περίμεναν καρτέρι 

να κλέψουν την εξουσία κι οποίος την 

διαχειρίζονταν την σκότωνε, την βίαζε, ασελγούσε πάνω της 

μ’ αλαζονεία χωρίς αξιοπρέπεια παρά μόνο μ' ένα τρελό χαμόγελο. 

Ναι, εγώ τώρα θα σας πηδήξω! 

Εγώ είμαι ο αρχηγός, εγώ τα ξέρω όλα κι έτσι τώρα που μπορώ, 

θα σας βγάλω όλα τα κόμπλεξ  της αλαζονείας, 

όλο το μίσος του εξουσιαστή και θα σας δώσω 

ακόμη μια ιδεολογία ,

στις σκύλες της κόλασης πουλημένα ανθρωπάρια εσείς, 

που οι δυνάμεις μιας εξουσία μπορούν να σας δίνουν 

το μεγαλείο  του δικτάτορα, του ξερόλα, του πασά, 

του ηγέτη που γαμά και δέρνει και που πίσω από μια τραγική μάσκα, 

πίσω από μια φιγούρα αρπάζεται σαν τα σαρκοβόρα τις σάρκες 

των συνανθρώπων σας. 

Δε λέτε, όχι! 

Δε ξέρετε τι είναι το όχι, η αντίσταση, δε ξέρετε να βρίζεται, 

δε ξέρετε να στέλνεται στο διάβολο τους αλήτες 

και τους φασίστες, αυτούς που είναι κατά της κοινωνίας,

 κατά των κοινωνιών, 

αυτούς που σηματοδοτούν ακραίες κυβερνήσεις 

και συμπεριφορές, αυτούς που ρημάζουν τους λαούς, 

αυτούς που σκοτώνουν τις ελπίδες, 

τα πιστεύω, τα όνειρα, τις γενιές.

Αυτούς που καταστρέφουν το μέλλον, 

που προδίδουν τους θεούς, που βιάζουν τις αξίες, 

 που πνίγουν τα νέα παιδιά, 

που εκμεταλλεύονται τον πόνο, την προσφυγιά, 

που κλείνουν τα σύνορα των χωραφιών τους με συρματοπλέγματα,

 που εξοπλίζουν στρατούς για να πολεμήσουν την τρέλα και τον διάβολο

 που ορίζουν αυτοί στον κόσμο, 

που ανοίγουν και κλείνουν κράτη σαν να ‘ναι μαγαζιά, 

που τολμούν να ρίχνουν βόμβες σε αμάχους.

Σπουδάσατε, σπουδάσατε τις επιστήμες και καταργείτε τον άνθρωπο, 

το πνεύμα, τις θρησκείες, τα πιστεύω, την οικογένεια.

Πολεμάτε το αύριο καταδικάζοντας το σήμερα 

και πουλώντας ψεύτικες ιδέες και υποσχέσεις. 

Εσείς, εσείς οι  καταστροφείς, οι πολιτισμένοι βάρβαροι,

 οι ανώριμοι εκτελεστές. 

Εσείς που καταδικάζετε τα οπλισμένα χέρια με μαχαίρια, 

εσείς που εξοπλίζετε τα πιο σύγχρονα όπλα του ολέθρου

είρωνες υποκριτές καταδικάζετε τις σφαγές

 όταν εσείς οι ίδιοι εξοπλίζετε τους σφαγείς, 

όταν εσείς οι ίδιοι είσαστε σφαγείς, 

ο διάβολος, το τέρας, εσείς που δεν έχετε θρησκεία, 

δεν έχετε πιστεύω, παρά μια μόνο ευλάβεια 

να εξυπηρετείτε συμφέροντα 

δεν καταλαβαίνετε ότι ζείτε πλέον στη χειρότερη περίοδο

 της ιστορίας της γης, 

δεν καταλαβαίνετε ότι ζείτε σ’ ένα αιώνα

 που θυμίζει μαύρο χειμώνα, 

ο μαύρος χειμώνας της γης μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους, 

μετά από έναν μεσαίωνα,

 μετά από γενοκτονίες κι εξολοθρεύσεις λαών 

αφήνεται τους εκτελεστές μαζί με τα θύματα, 

τους καύστες και τους καιόμενους

να φέρνουν τον μαύρο χειμώνα μέσα στις αρχές

 του εικοστού πρώτου αιώνα, τις αρχές της νέας τρίτης χιλιετηρίδας

αφήνετε τον κόσμο στον διάβολο και ψάχνετε να τον βρείτε, 

αφήνετε την γη μέσα σ’ ένα μαύρο χειμώνα πολιτισμού

 αφού καταφέρατε να εξουσιάζετε, 

να κυβερνήσετε ,

ν’ αποπλανήσετε, 

με εντεταλμένους δικούς σας τώρα τους παίρνετε πίσω 

και μαζί παίρνετε και τις ζωές των αθώων ανθρώπων των λαών,

 μαζί παίρνετε την ελπίδα απ' την γη.

Ο φασισμός τελικά κέρδισε, 

ο φασισμός είναι η απόλυτη εξουσία του ανθρώπου και του διαβόλου

 και φασίστες είσαστε εσείς που για την αξία του χρήματος 

παίρνετε την αξία της ζωής, 

που πουλάτε τις ιδεολογίες, τις θρησκείες, 

που πουλάτε το χαμόγελο, τη ζωή, την αξιοπρέπεια.

Μην ψάχνετε τους τρομοκράτες αλλού,

 ξέρετε όταν ξυπνάτε το πρωΐ ποιοι είναι οι τρομοκράτες, 

ξέρετε ποιοι είναι αυτοί που φοβούνται να κυκλοφορήσουν 

στον λαό τους, 

ξέρετε ότι είσαστε φασιστές που πρέπει να σας φυλάνε

 για να κυκλοφορείτε, 

να σας φυλάνε απ’ τους φύλακες...

Γιατί άραγε;

 Γιατί εσείς οι προοδευτικοί ηγετίσκοι δεν τολμάτε

 να κυκλοφορείτε ανάμεσα στους λαούς σας ελεύθερα;

 Γιατί ποιοι είναι οι άνθρωποι; 

Γιατί δεν αλλάζετε εσείς για ν’ αλλάξουν οι κοινωνίες; 

Εσείς δώστε το παράδειγμα, ενδιαφερθείτε 

να περνάνε οι λαοί με ευμάρεια, 

ν’ αναδείξουν πολιτισμούς, τέχνες, 

να ευνοήσουν την παιδεία, την υγεία, 

τους ανθρώπους που έχουν ανάγκες.

 Κάντε κανόνες που θα δράσουν για τον πολιτισμό 

και τη προσφορά και πάψτε να εξυπηρετείτε την αλαζονεία,

 την καταστροφή, τον όλεθρο.

 Ο μαύρος χειμώνας δεν θα φέρει παρά την πίκρα

 και να ξέρετε εσείς οι καταστροφείς, οι προδότες των ιδανικών

 πως τίποτε δεν σας ανήκει, 

σε τίποτε δεν μπορείτε να έχετε περισσότερες απαιτήσεις 

όταν οδηγείτε τον κόσμο σε μαύρο χειμώνα της ζωής. 

Ο όλεθρος είναι τέρας που καμιά δύναμη, 

κανένα σπαθί, κανένα όπλο, καμία τρομοκρατία, 

καμία πολιτική πεποίθηση δεν θα μπορέσει να τον εξουσιάσει.

Ο όλεθρος θα εξουσιάσει μόνο

 τον μαύρο χειμώνα που μας οδηγείται 

για ακόμη μια φορά μικροί ηγετίσκοι μικρόνοοι 

με παράλυτα μυαλά και παράλυτες ιδεολογίες, 

παράλυτες σκέψεις οδηγούν τους λαούς στην καταστροφή, 

στον μαύρο χειμώνα της τρίτης χιλιετηρίδας 

αντισταθείτε στον όλεθρο, 

για μιαν ακόμη φορά παραδώσατε τον άνθρωπο

 στον διάβολο!!!  

ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΓΙΟΥΛΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΤΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Το στόλισμα του δέντρου  22/11/2015

Ένα σκοτεινό δωμάτιο  

στο σούρουπο μ' ένα παράθυρο να βλέπει

 τις σκιές απ' τα μεγάλα δέντρα του δάσους 

ν' αγκαλιάζουν και να παίζουν με το σκοτάδι

 μέσα στην ομίχλη, το σύμπαν.   

Ακόμη φέτος δεν χιόνισε ακόμη φέτος, 

ο χειμώνας είναι σαν να μην θέλει  να 'ρθει 

μα το κρύο στην ψυχή δεν μαλακώνει   

χωρίς το χιόνι έξω και την φωτιά 

μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο.  

Σκεπασμένος με μια κουβέρτα,  

κάθομαι στο ξύλινο τραπέζι και γράφω   

γι' αυτά που έγιναν σήμερα  

σαν ημερολόγιο γράφω μέσα  

για τα λίγα της ζωής,  

αυτά που μπορεί να 'ναι τα πάντα.

 Βάρυναν κι άλλο οι σκιές, άναψα το τζάκι 

και την λάμπα με το φιτίλι  

εκεί στην άλλη άκρη.  

   Χα χα, άρχισαν οι σπίθες να σκάνε

 και να φωνάζουν τσακ, τσακ, τσακ

  κι οι φλόγες να χορεύουν παντού 

μέσα στο τζάκι στους τοίχους, 

στα ξύλινα παραθύρια   στα τζάμια, 

τι χορός , τι χορός όλο διαφορετικές κινήσεις

 μαγεμένες όμως σ' ένα ρυθμό πάθους
Άτακτα χρώματα 

γέμισαν οι τοίχοι και σκιές απ' την φωτιά  

πρέπει να κόψω ένα μικρο δέντρο, ένα έλατο 

και να το στολίσω. 
Με τι όμως; Με τι;

Με κορδέλες πολύχρωμες

 κόκκινες, μπλε, κίτρινες, χρυσές κι ασημιές.

  Άλλο τι; 
Μ' αστεράκια αληθινά και ψεύτικα πολύχρωμα 

και  με κάτι ψεύτικα πουλάκια, 

κι αληθινά αν γίνεται  

  και με κουκουνάρια. 
Το βρήκα!!!

 Θα βάψω κουκουνάρια χρυσά κι ασημιά  

 και θα φέρω ανάμεσα στα  κλαδιά

φωλιές από πουλάκια 

κι από ζωάκια μικρά σκίουρους, ναι σκίουρους. 

  Ωωωω θα γίνει υπέροχο δεντρό λαμπερό 

και πάνω, ναι επάνω ψηλά

 θα βάλω μια κορυφή χρυσή. 

Χμμμ μπορεί  και  να 'ναι ένα 
χρυσό αστέρι αληθινό. 
Ναι  θα το κόψω απ' τον ουρανό 

αληθινό να λάμπει  

 και  μια φάτνη, ναι φάτνη ξύλινη μαγική

 μ' αγγέλους και τον Χριστούλη

θα τα κάνω όλα μόνος,     

μια ξύλινη φάτνη με τον Χριστούλη  και τους μάγους

 και τα ζωάκια που τον ζεσταίνουν. 

Να εκεί δίπλα στο τζάκι θα το βάλω 

ή απέναντι να φωτίζεται απ' τις φλόγες

 της φωτιά που θα παίζει  

 και να 'ναι σαν ένα παραμύθι, 

όλα φωτεινά, όλα λαμπερά, η γέννηση  

  και το στόλισμα του χειμώνα

 για την πιο λαμπερή  νύχτα  του χειμώνα ,

 τα Χριστούγεννα.

  Ω Χριστούγεννα τι άλλο τι άλλο θα κάνω...     

Τα μάτια κοιτάζουν έξω, έξω απ' το παράθυρο 

όχι μακρυά πίσω απ' τα τζάμια 

και να μα τι  βλέπω σαν χιονονεράϊδες  

άρχισαν να πέφτουν μαγικά ξαφνικά  

νιφάδες χιονιού.
 Ναι,  μια, δυο, εκατό  

τρέχω στο τζάμι...Ναι χιονίζει, χιονίζει 

  μα δεν βλέπω τον σκοτεινό ουρανό 

μόνο  τις άσπρες νυφάδες να στροβιλίζονται από ψηλά.   

   Ω τι μαγεία!!!

       Πόσο ζεστά αισθάνομαι τι γλυκιά θαλπωρή 

στην ψυχή μόνο περιμένοντας να 'ρθουν

 αυτές οι χαρούμενες μέρες ...

  Ανοίγω τα μάτια κοιμήθηκα, κοιμήθηκα στο σούρουπο  

είμαι ακόμη σκεπασμένος με την βαριά κουβέρτα.

   Το δωμάτιο κρύο, το τζάκι σβηστό  

    έπεσε το σκοτάδι κι η αναπνοή αφήνει

  σημάδια στον αέρα απ' το κρύο ,

παγωμένα χνώτα. 

  Κάθομαι σε μια άκρη, δίπλα στο παράθυρο

  και βλέπω το σκοτάδι που τύλιξε όλη την φύση 

και σκέφτομαι...
Αύριο θα κάνω όλα τα όνειρα αληθινά 

  θ' ανάψω το τζάκι, θα στολίσω το δέντρο 

και θα περιμένω τα Χριστούγεννα 

και  τότε εκεί έξω ανάμεσα στο απόλυτο σκοτάδι   

    ξεχωρίζω κάτι άσπρο σαν δάκρυ 

να πέφτει από ψηλά

  είναι η πρώτη χιονονιφάδα,   

που μου γεμίζει την πραγματικότητα

 μ' όμορφα όνειρα για τ' αύριο!!!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΗΛΙΩΝΗ