ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

    19/03/2014

Τα δάκρυα
  

Μην βιάζεστε λοιπόν, μην βιάζεστε
να βγάλετε συμπεράσματα  
να εξυπηρετήσετε λογικές, 

να διεκπεραιώσετε εργασίες, 

να κατασταλάξετε σ' αποφάσεις, 

να προδώσετε. 

Μην βιάζεστε απ' αυτά που διαβάζετε 
να ωριμάσετε τη σκέψη σας 

και να ορίσετε πολίτικες απόψεις!
Κόμματα και πλευρές της πολιτικής!
Να μας χωρίσετε... 

Αριστερός, δεξιός, κεντρώος 
άνω η κάτω ποταμών, ακροαριστερός 
ή ακροδεξιός.  
Δεν είμαι τίποτε απ' αυτά 
ή μπορεί να 'μαι κι όλα. 

Το βασικό όμως είναι ότι είμαι Έλληνας 

και θέλω να  μ' αγαπήσει αυτή η πατρίδα 
όπως την αγαπώ κι εγώ ...
Μπορεί να 'μαι βλάχος,
Σαρακατσάνος ντόπιος,
πρόσφυγας γεννημένος αλλού,  
Πόντιος ή Τσιγγάνος

Νησιώτης ή Πελοποννήσιος πειρατής 
ή Σταυροφόρος.
Μπορεί να ' μαι Έλληνας της Πόλης 
απ' την Μικρά Ασία, απ' την Ρωσία, 
απ'  την Αμερική
ή τον Καναδά    
είμαι όμως πάνω απ'  όλα Έλληνας.  
Ένας χαμαιλέοντας πατριώτης 
που επί τόσους αιώνες προσαρμόζεται 
σε τόσες δύσκολες συνθήκες,  
σε τόσο άχρηστους κυβερνήτες,

σε τόσες εξορίες, κατατρεγμούς, φυλακές, πολέμους
κι όμως να μεταλλάσσομαι και ν' αγωνίζομαι.  
Ένας χαμαιλέοντας είμαι λοιπόν, αυτό είμαι 
κι οι ιστορίες μου είναι αλλιώτικες κάθε φορά   
μ'  ένα κοινό χαρακτηριστικό τα δάκρυα, τον πόνο, 
την υποταγή απ' τους ανήθικους άχρηστους
και πουλημένους και την επανάσταση, τον αγώνα,
τις θυσίες από ' μένα  .
Γι' αυτήν την πατρίδα,  
γι' αυτήν την θρησκεία, γι' αυτά τα πιστεύω όλα ,
που με φέρνουν εδώ στον εικοστό πρώτο αιώνα 
μαζί με τα χρώματα και τα δάκρυα 
του χαμαιλέοντα.

Είμαι  ένας άνθρωπος που ανήκει σ' ένα λαό
με ιστορία πάνω από 3000 χρόνια ,
με πολιτισμό, με μύθους, με κουλτούρα,
μ΄ αγώνες, με θρησκεία,   
που παντα θα τα κουβαλάω στην πλάτη μου,
για να πάω λίγο πιο εκεί στο μέλλον. 
Χαμογελώντας τελικά για τους βάρβαρους, 
που θέλουν να κατακτήσουν τ' αδύνατο, 
γιατί ένας λαός με τρεις χιλιετηρίδες ιστορία  
δεν κατακτιέται, παρά μόνο αλλάζει .
Με τα δάκρυα του χαμαιλέοντα γίνεται 
πάντα καλύτερος... 

Μην βιάζεστε λοιπόν να βγάλετε συμπεράσματα, 

εμείς προχωράμε στο μέλλον …

                                 Σωτήρης  Σπηλιώτης

                                                  ΘΩΜΑΙΣ   ΡΗΓΑΚΗ

Άγγελοι και ποιητές...

    

                                                                                     12/05/2013

Ανοιξιάτικη μελωδία μας χαϊδεύει  στα  μάτια
στολίζοντας με ροζ κι άσπρες ευωδιές την φύση,
που γεμάτη μ´ ευαίσθητες ισορροπίες μας πηγαίνει
όλο και πιο Δυτικά αφήνοντας τον ήλιο
να μας ακουμπά απαλά , μετά τα παγωμένα χάδια του χειμώνα .
Ν´ ανοίγει η φύση τις καρδιές σαν μπουμπούκια  που αναπνέουν το φως,
που δροσίζουν μ´ αέρα τ´ αύριο  και γεμίζουν την ζωή με χρώματα της ίριδος,που σαν ουράνια τόξα στην γη απλωμένα αιχμάλωτα  στο χώμα,
κοιτάζουν ψηλά τ´ ουράνια τα χρυσαφιά της Ανατολής
και τα σμαραγδένια ροζ της Δύσης.
Έτσι μας δίνουν δύναμη για να προχωράμε τους δρόμους, να πετάμε στους ουρανούς τους γαλάζιους απόρθητους ουρανούς με τ´ ασημένια
κάστρα, μέσα στις ομίχλες και στα σύννεφα.
Εκεί ψηλά, όταν μας σπρώχνει η σκέψη, η φαντασία στους αγγέλους στις αυλές των Αγίων, στους ξεχασμένους θεούς, εκεί ψηλά στις κορφές των βουνών που αναπνέουν μόνο οι ευλογημένοι... 

Εκεί η καρδιά μας γίνεται τραγούδι καημού και πόθου γίνεται ψαλμωδία, 

καλπάζει προς τα κάτω αγκαλιάζοντας όλους τους ξεχασμένους,

όλες τις καρδιές που σπαρταράνε γι ´  ένα σήμερα, γι ´ ένα  απλό άγγιγμα, ένα  χαμόγελο, μια επαφή, ένα ενδιαφέρον.

Κοιτάξτε μας εσείς οι ποιητές!!!

Εσείς οι άγγελοι!!!

Είμαστε πολλοί εδώ μόνοι, αδύνατοι, ερωτευμένοι μοναδικά απελπισμένοι .

Σαν κύκνοι οι ψυχές μας κολλημένες σε βάλτους, δε μπορούν να πετάξουν απ´ το βαρύ φορτίο της ζωής.    

Άγγελοι και ποιητές ακούστε τις μελωδίες, φωνές φωτιές απ´ τον όλεθρο των συναισθημάτων εκεί ψηλά στους μακρινούς ορίζοντες, σας στέλνουμε τη βροντερή  ησυχία της απελπισίας και τα μάτια μας.

Αυτά τα πληγωμένα μάτια .

Κοιτάζουν μέσα από φυλλωσιές που δεν γίνανε ακόμη δάσος,

μέσα από παιδικά κλάματα που δεν ακούστηκαν,

μέσα από έρωτες που δεν ένιωσαν την κάψα του αίματος  για το ταξίδι της ζωής. 

Να μας φύλαξετε μακρυά από τα λίγα...

Άγγελοι και ποιητές, μοιραστείτε  τις χαρές εκεί ψηλά  στα χρυσαφιά δειλινά με τόλμη  και μην αφήνεται  να μην γεννηθούν τα όνειρα , μην αφήνεται την πραγματικότητα φτωχή  .

Εκεί στα μαγικά βραδιά, ανάμεσα απ´ τα αστέρια σ´ άλλους τοξότες και Κενταύρους παραδώστε μας, αν ποτέ μας αφήσετε μόνους  να κλαίμε για τον θάνατο της στιγμής κι όχι της ανθρώπινης σκέψης κι όχι για  την αιχμαλωσία της ζωής μας .

Ανοιξιάτικες αχτίδες κατρακυλούσαν σήμερα κοντά μας από ψηλά...

Πολλές ήταν βέλη...

Πολλές αλυσίδες...

Πολλές χρυσαφένια φτερά...

Κάποιες μαγικές ζωές...

Απλώσαμε τα χέρια και διαλέξαμε, 

πριν τα πουλιά  προλάβουν  και τις πάρουν μακρυά μας. 

Έτσι, μας άφησαν  και πετάξαμε και ´μεις σήμερα μαζί με την Άνοιξη, 

αφήνοντας τον ήλιο να μας αγγίζει μαζί μ´ αγγέλους και ποιητές...

                                             Σπηλιώτης Σωτήρης

                                       εργο   ΕΙΡΗΝΗ   ΓΑΒΡΗ

Σταυρωμένη Ελλάδα...

                                                                                       03/05/2013  

                                                           

Σταυρωμένη πατρίδα επί ξύλου κρεμασμένη.

Ιερείς και Φαρισαίοι υποκριτές.

Συριζαίοι και Καμιναίοι.

Εσείς, οι κρατούντες την εξουσία.

Εσείς, που ο λαός της εκκλησίας σας έδωσε

με την ψήφο του την δύναμη  

να κυβερνήσετε.

Εσείς , που με τους εκπροσώπους σας 

υποκριτές κατασπαταλήσατε τις θυσίες, τους κόπους, τις αγωνίες ενός λαού με την ασυδοσία, την κλεψιά και

τον άσωτον βίον.

Εσείς, που δεν τολμάτε να οδηγήσετε

εις των φυλακών  την αυλή τους δολοφόνους ενός 

ολόκληρου λαού, που ´χει οδηγηθεί στην ηθική και  οικονομική,

εξαθλίωση.

Εσείς, Νεοδημοκράτες κυβερνώντες  και Πασοκτσήδες υπεύθυνοι της ασυδοσίας.

Το μόνο που σας ενδιαφέρει υποκριτές και Φαρισαίοι 

είναι, να μην βλέπουν την εικόνα ενός λαού που πεινάει  

και τρέχει σε συσσίτια  οποιασδήποτε μορφής

για να μπορέσει να περάσει τις γιορτινές μέρες του Πάσχα.

Σας ενδιαφέρει η εικόνα υποκριτές και Φαρισαίοι

 ι όχι η ουσία. 

Οδηγείται την Ελλάδα στον σταυρό. 

Σας ενδιαφέρει  απλά να μην βλέπουμε την Ελληνική φτώχεια,

την μιζέρια που μας οδηγήσατε κι όχι πως ένας πολιτισμένος και αξιοπρεπής λαός έφτασε σ´ αυτήν την κατηφόρα και το κυριότερο ,

τον οδηγείται στην εξαθλίωση και στην Στάυρωση χωρίς να λαμβάνεται κανένα μετρό  για να αλλάξετε αυτό το κατηφορικό καρκίνωμα και χωρίς να φροντίζετε οι υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας ν´ οδηγηθούν  στα δικαστήρια  και να απολογηθούν και να πληρώσουν

για την στάυρωση ενός ολόκληρου λαού!!!

Υποκριτές και Φαρισαίοι, Καμιναίοι, Συριζαίοι, Νεοδημοκράτες 

Πασοκαιοι, Δημαραίοι!!!

Σας ενοχλεί η αλήθεια κι εξακολουθείτε να στηρίζεται την αθλιότητα και το ψέμα.

Πιλάτοι!!! Σταυρώσατε τον λαό μας  μες την πείνα και στην εξαθλίωση. 

Συνεχίστε...

Και θα δείτε το μαύρο πουλί του φασισμού, να τρέφει με τις σάρκες μας την εξουσία που προδώσατε.

Ιερείς και Φαρισαίοι προδότες τα τριάντα αργύρια δεν θα σας σώσουν,

Θα ´ναι αυτά που θα σας οδηγούν ένα ένα στην θηλιά της κρεμάλα , στη ρίζα της  Ελιάς. 

Αυτό που φοβάστε είναι, όχι μην δουν οι άλλοι την εξαθλίωση ,

αλλά μην δει και συνειδητοποιήσει  ο Έλληνας την κατάντια του...

Και τότε  ουαί κι αλίμονο σας υποκριτές. 

Η πατρίδα μας πεθαίνει σταυρωμένη. 

                                              Σπηλιώτης Σωτήρης

                                              εργο   ΒΑΣΙΛΙΚΗ  ΤΑΜΠΟΥΡΗ

Ο Αγώνας είναι Ελπίδα.

                                                          18/04/2013

Η προσπάθεια, ο αγώνας, η επιβίωση 

ενός λαού πληγωμένου, χωρισμένου 

σκορπισμένου σ΄ όλη την γη .

Χρόνια αιώνες οι ελπίδες σκοτώνονται, οι πληγές μεγαλώνουν κι οι εφιάλτες ξανάρχονται μ΄ άλλα πρόσωπα πότε σαν εχθροί, πότε σαν άρρωστοι δούλοι, πότε σαν προδότες και πότε σαν αρχηγοί...

Αγώνας, αίμα, ίδρωτας  κι ανάμεσα πνοές ελπίδας κι ανάμεσα χαμόγελα ειρωνείας και ψευτιάς.

Κι εμείς εκεί!!!

Όλα μαζί ένα πάθος,

ένας Γολγοθάς, μια θρησκεία. 

Κι εμείς εκεί!!! 

Πότε με την αγάπη, πότε με την καλοσύνη, πότε με τον θάνατο, πότε με τη ζωή αγκαλιά σ΄ ένα γλέντι σε χορούς  και σε θανάτους μαζί .
Αγκαλιά μ΄ ανάσες,  μ΄αγωνίες και με ξενιτέματα...
Αγκαλιά με γράμματα και μ΄ ελπίδες.

Κι εμείς εκεί!!!

Όταν μας βγάζουν τις ρίζες, όταν μας πετάνε σε χωματερές  όταν μας ξεριζώνουν τις καρδιές, γι΄ ακόμα μια φορά εμείς ακόμα εκεί ...

Αγκαλιά μ΄ άλλους λαούς πονεμένους ελπίζουμε ότι το μέλλον θα΄ναι πάλι δικό μας.

Γιατί εμείς φτιάξαμε αυτό τ΄ απλό μέλλον,  που μας το ΄στερούν σήμερα οι άλλοι. 

Εμείς από ΄κεί πάλι, σας φέραμε εδώ 

και θα σας πάμε αλλού. 

Μ΄αυτά που μάθατε από  ΄μάς,  γιατί τώρα εμείς 

είσαστε κι εσείς...

                                         Σπηλιώτης Σωτήρης

                                                    εργο  ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΡΤΑ

Οι πρώτοι του Βυζαντίου...

                                                                                         16/03/2013

 

Εκεί  ,

στα απογευματινά κόκκινα δειλινά 

εκεί που οι μακρινές σκιές της Δύσης

αγριεύουν με χρώματα  παραδεισένια έντονα και απαλά ροζ μπεζ γαλάζια

εκεί που η μάζωξη του ουρανού της Δύσης 

χαιρετά την μέρα,

όταν τα στάχυα απαλά γέρνουν κίτρινα από την κάψα στην δροσιά του δειλινού

Εκεί συναντήθηκαν οι τρεις ...
Μάζωξη τριών ανθρώπων ένας ασήμαντος παπακαλόγερος ,

στις αυλές του Παΐσιου εκεί που 'κάναν όνειρα τα μάτια του για το μέλλον
εκεί που ονειρευόταν ένα άλλο παράδεισο εκει που ο Θεός του έστελνε
τις εικόνες  τα μηνύματα ...  
Για ν' αφυπνίσει τις σκέψεις και να προφυλάξει τον τόπο από το κακό ...εκεί που τώρα κουρασμένο 
απ' την ζήση  το βασανισμένο κορμί του αναπαύονταν...
Από την μίζερη πραγματικότητα  
Εκεί που αγκαλιάζει  ο ευλογημένος  
την γη και τον ουρανό και κατεβάζει 
τους αγγέλους  κοντά μας.

Τώρα ήρθε αυτός ο ταπεινός τρίτος άνθρωπος κι ανάφερε ευλογημένος τόπος αφού κατέβηκε από ένα άσπρο καλογυαλισμένο αμάξι  ,

μετακινώντας αργά το λιπόσαρκο  μικροκαμωμένο
καλοταϊσμένο κορμί του

τυλιγμένο μέσα σε μαύρο ράσο,

χωρίς καπέλο παρά μόνο με μια κοτσίδα

καλοχτενισμένη και καλογυαλισμένη …

Τι έκανε άραγε για αυτόν τον τόπο η καλοταισμένη αυτή μύγα . 

Κατά πενήντα τοις εκατό ,είπε ο δεύτερος ανθρωπάκος πατέρας μιας καλογριάς,

από 'κείνα τα φίδια που πλησιάζουν την εκκλησία δηλητηριάζοντας με το  δάγκωμα τους όλους τους αγώνες και τις θυσίες  των αγίων.

Η  καλογριά κόρη του φορτωμένη από την αλαζονεία ενός πατέρα  που μεθυσμένος από την κακία τής ζωής, 
αρπακτικό ψεύτης μικρόπνοος και κλεφταράκος αποδεδειγμένα για να ικανοποιήσει τις ορέξεις
μιας ζωής φθηνής και καταχρηστικής
έκλεβε και εξαπατούσε ...  

Κερδίζοντας  απ' τον κόπο των άλλων ...
Έφυγε το κορίτσι κλείστηκε σε μοναστήρι , είστε αλαζόνες έλεγε στην μανα της και στον πατέρα της
νέα κοπέλα  να γλυτώσει μια ψυχή που δεν έβλεπε την ζωή μπροστά της,
παρά μόνο στην αφιέρωση της ψυχής  της στον Θεό.
Νύφη του Χριστού ήθελε να γένει κι έγινε κατάρα
αυτού .
Μετά τα πρώτα πέντε χρόνια έδερνε και βασάνιζε τις πιο νέες καλογριές λες και ζήλευε ότι θα τις πάρουν τον μνηστήρα ...
Έτσι με πολύ σκέψη οι γεροντότεροι 
την απομάκρυναν σ' ένα μοναστήρι στην  άκρη
ενός γκρεμού ,
να ησυχάσει μα που ο άνθρωπος γεννιέται τιποτένιος 
κι αλαζόνας κι όταν γεννηθεί 
κι από ένα πάτερα τέτοιο  σαν καλαμιώνα στραβή
δεν σηκώνεται ποτέ στο ίσο ύψος  του Σταυρού.. 
Τέτοιες ράτσες πνίξιμο στη Θάλασσα  ήθελαν... 
Να γλυτώσει ο ελληνισμός από τις κατάρες
και τις θυσίες.. 
Κατά πενήντα τοις εκατό,
είπε ο λωποδύταρος με την καταραμένη από τρέλα γυναίκα ,
την καλόγρια κόρη , που όποιες οικογένειες τουδωκαν εμπιστοσύνη τις έφερε στο χείλος του γκρεμού  
και μετά τις έσπρωξε στα βάθη της ζοφερής  αμαρτίας της σκέψης και του μίσους .

Ανθρωπάκι ανθρωπάκια.
Κοντά στην μεγαλειότητα της ορθοδοξίας
και μιλούσε για ποιον άραγε ήξερε ... Μιλούσε για τον πρώτο. 
απόγονο της Χαλκηδόνα  μετανάστη πρόσφυγα από την Κωνσταντινούπολη  από παππού μεριά ,
άνθρωπο που 'χε στην ζωή του , την τιμή τις αξίες
και την ηθική του αγώνα και της σκέψης … Άνθρωπο που φιλοσοφούσε τη ζωή, 
ποιητή ευλογημένο πατριώτη 
με πίστη στην Ελλάδα και στην ορθοδοξία .
Όταν κάποτε οι παππούδες του μπήκαν στο δίλημμα ,
στα εδάφη της μικράς Ασίας πατρίδα η θρησκεία
διάλεξαν την θρησκεία κι έφυγαν,
εξορίστηκαν, ανταλλάχθηκαν, πεινασαν πόνεσαν αγωνίστηκαν και στάθηκαν πάλι στην αγκαλιά της Σοφίας του Θεού …
Ορθόδοξοι χριστιανοί από αιώνες.
Αγωνιστές του Βυζαντίου και χτίστες της Αγίας Σοφίας,
το σύμβολο της πίστης των χριστιανών …
Το σπίτι της ορθοδοξίας. 
Αγωνιστές σε εξορίες  μην  υπολογίζοντας ούτε 
και το ίδιο το σπίτι , 
μπροστά στην μόνη αληθινή θρησκεία
την ορθόδοξη θρησκεία του χριστιανισμού. 
Σταυροφόροι και αγωνιστές ευλογημένοι από τον Θεό.
Πράος ο πρώτος με χαμόγελο 
κι ένα απλό χαμηλωμένο βλέμμα ,
που άγγιζε την δύση  που ένοιωθε την παρακμή ζοφερή. Αισθάνθηκε πάλι τον εφιάλτη
να  ψάχνει πως να προδώσει  Θερμοπύλες ,
στην αυλή  του Παΐσιου
και τον Ιούδα  να αγκαλιάζει κάτω από το λόφο,
με τα τείχη, 
κάτω από μια Ακρόπολη κρυμμένη  στο βουνό. 
Φιλώντας τον Χριστό  και να τον προδίδει σε Ρωμαίους στρατιώτες,
μέσα σ' ένα δάσος από χαμένες ψυχές …
Μέσα  σε  λύπη ...

Πόσους αιώνες χάνουμε αυτήν την Ελλάδα ,
από προδότες 
πόσοι ακόμη μείναμε να  υπερασπίσουμε αυτό τον λαό,
αυτό το έθνος,
από ξένους κατακτητές και από Έλληνες προδότες .
Πόσοι ευλογημένοι σταυροφόροι  κρατούν ακόμα τις πέτρες της Αγίας Σοφίας και προσπαθούν να πάνε αυτόν τον λαό στους επόμενους αιώνες ,πόσοι πρώτοι 
του Βυζαντίου
υπάρχουν άραγε ακόμη .

                              Σπηλιώτης    Σωτήρης

Η Ψυχή μας...

Υπέροχος θλιμμένος αρλεκίνος ...

                                                         06/03/2013

 

Έχουμε πάλι "καρναβάλια"  όπως τ´ ασήμαντα τελευταία χρόνια, 

αυτά τα  χρόνια που μας οδήγησαν στον όλεθρο, στην καταστροφή. 

Φέτος, ας αρκεστούμε στη σκέψη του θλιμμένου αρλεκίνου. 

Έχουμε  χιλιάδες χρόνια καρναβάλια . 

Οι νέοι τι φταίνε; 

Δε φταίνε , πρέπει να μάθουν γρήγορα από ´μας τους παλιούς, 

πως όλα ειν´ εκμεταλλεύσιμα κι η ιδεολογία 

κι ο αγώνας και τα πιστεύω...

Αυτά τα πιστεύω που κάποιοι επιτήδειοι, 

τα χρησιμοποιούν προς ατομική τέρψη.

Πρέπει  να ´χουμε άξιες στην ζωή.

Χωρίς αξίες δεν είμαστε παρα μόνο μια μάζα ψυχών 

στο εργοστάσιο της παραγωγής, έτοιμοι για φθηνό παζάρι,

στην αγορά των διαβόλων. 

Οι νέοι πρέπει να μάθουν να προσέχουν ! 

Να σέβονται τους παλιούς, για να τους σεβαστεί κι αυτούς η κοινωνία...

Ναι, γι ´ αυτό υπάρχουν και τόσα αρχαία καρναβάλια, 

μάγισσες, απατεώνες, σάτυροι, κλέφτες πολιτικοί. 

Η χαρά μου πλέον, 

είναι να τα βλέπω τα καρναβάλια εκεί που τους αξίζει,

 στις αποθήκες της δικαιοσύνης. 

Η θλίψη του αρλεκίνου ας αγκαλιάζει τη ζωή, 

όταν η χαρά της δικαιοσύνης πετά ψηλά στις κορυφές, 

των εσχάτων  καρναβαλιών. 

Τα μαζεύει  και τελειώνει με την ειρωνεία και τη ψευτιά τους. 

Ας προσέξουμε το μέλλον...

Τους νέους ...

Ας δώσουμε αξίες...

                                     Σπηλιώτης  Σωτήρης