ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Άνθρωπος. 17/11/2015

Μπλεγμένα όνειρα, μπλεγμένες σκέψεις 

και λαθραίες εικόνες 

απ' το παρελθόν έρχονται εδώ κοντά μου στο μέλλον 

κι είναι ίδιες, είναι ίδιες εικόνες σαν φωτογραφίες. 

Σοκ και δέος!

Χιλιάδες άνθρωποι, χιλιάδες μανάδες, χιλιάδες παιδιά, 

γερόντοι κι ανήμποροι σε μια πορεία,

 σε μια πορεία προς το άγνωστο. 

Με βομβαρδίζουν με θλίψη σε μια πορεία που δεν έχει τέλος,

σε μια πορεία πάνω στη γη, 

σαν κοπάδια ανθρώπων που ψάχνουν την ζωή 

και θυμάμαι και βλέπω και σιωπώ.

Τραγικό! 

Θυμάμαι αυτήν την ίδια πορεία σ’ άλλους λαούς,

 σ’ άλλες εποχές, σ' αυτά που διάβασα στην Βίβλο, 

στην Παλαιά Διαθήκη, στους αρχαίους καιρούς,

 στον μεσαίωνα, στις αρχές του εικοστού αιώνα,

 στον β'  Παγκόσμιο Πόλεμο, 

στους Παλαιστίνιους, στους Άραβες, στους λαούς 

της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης 

και τώρα, ένας ακόμη λαός οι Σύριοι μας πάνε πάλι πίσω 

σ’ αυτά και μπροστά στο μέλλον κι εγώ μαζί τους

 σ' αυτήν την πορεία.

Μπορεί γι’αυτούς να τελειώνει, μα εγώ οδοιπόρος 

μαζί με τους άλλους

προχωρώ στο μέλλον, στην ελπίδα, 

στην ανάσα  

στο αύριο και κάποιοι θέλουν να με σταματήσουν

 να με φυλακίσουν,να με σπρώξουν στον όλεθρο 

μα εγώ περπατώ σαν άνθρωπος. 

Με χλευάζουν, με καταδικάζουν, με σκοτώνουν 

με λένε αντάρτη, μετανάστη, πρόσφυγα, ξεριζωμένο 

κι εγώ προχωρώ μπροστά αφήνοντας το αίμα να κυλάει 

πίσω μου, αφήνοντας τις ελπίδες νεκρές πολλές φορές 

να τραγουδάνε τα μυστήρια της ζωής, 

αφήνοντας τα μάτια μου νεκρά να κοιτάνε

ένα σταθερό σημείο του ορίζοντα 

την ελπίδα κι ίσως ακούγοντας κλάματα παιδιών,

παρακάλια των αρσενικών και σκέψεις φοβισμένες 

να μου λένε: μας βορβαδιζουν !

Δεν ξέρουν να το πουν στην γλώσσα μου 

κι εγώ βλέπω και γελώ τα φοβισμένα πλάσματα 

που ήρθαν απ' το πουθενά να μου χαλάσουν την ησυχία, 

βλέπω τους κατατρεγμένους κάθε εποχής  

να έρχονται ανήμποροι κοντά μου και να προχωράω

 μαζί τους στον θάνατο της ομορφιάς, 

στον θάνατο της ελπίδας,

στο θάνατο  των αισθημάτων, πάνω σε μια γη που σφαδάζει 

απ' την κακία, απ' την προδοσία κι απ' την εκμετάλλευση 

στον εικοστό πρώτο αιώνα. 

Ω τι βήματα! Ω τι κοιτάγματα αυστηρά, 

μέσα απ’ ένα τεχνητό παράδεισο για μια αληθινή κόλαση

 και τα μαχαίρια, τα μαχαίρια είναι αυτά 

που σφάζουν και δεν σφάζουν, 

είναι αυτά που δίνουν το δικαίωμα

στις σφαίρες να φυλάνε τα σύνορα, 

να πετάνε τα όνειρα 

και τις καρδιές και να καταδικάζουν τις ψυχές 

σ' ένα βήμα χωρίς ορίζοντα.  

Μετανάστες και πρόσφυγες απο λάθη άλλων, 

απο ψέμματα άλλων, απο προσδοκίες 

εκμετάλλευσης άλλων και ζωές απο διαφορετικές φυλές,

απο διαφορετικές θρησκείες, όμως άνθρωποι! Άνθρωποι

 πεταγμένοι στον δρόμο, πεταγμένοι στην άκρη 

της ζωής να τρέχουν φορτωμένοι  

μ’ ένα μικρό στην αγκαλιά, φορτωμένοι με το μέλλον

 για να το σώσουν απ’ άλλους που βάζουν αντί για μαχαίρι

 τρικλοποδιά στην ιστορία,  

έτσι το μέλλον σωριάζεται ανήμπορο στους αγρούς,

 ξεψυχισμένο στις παραλίες,φοβισμένο.

 Και μέσα στα κατάμαυρα νερά του Αιγαίου

μέσα απο τις ίδιες πορείες που έναν αιώνα πριν  

έτρεχαν άλλοι να γλυτώσουν πάνω στην γη  

Σύριοι, Κούρδοι, Αρμένιοι, Έλληνες, Μικρασιάτες, Πόντιοι  Εβραίοι. 

Λαοί, λαοί μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, κόκκινοι λαοί σφαγιασμένοι, 

πονεμένοι 

πάνω σε μια γη που γυρίζει 

πάνω σε μια ζωή που σταματάει στην ιστορία

απο μισός απο πόνο και ζητά το έλεος, τον εξορκισμό

με πολέμους, επαναστάσεις,πολέμους δώστε κι άλλο αίμα 

κι άλλο αίμα

εξοπλίστε χέρια δολοφόνων και μετά τιμωρήστε τους

 σχεδιάστε τον θάνατο και μετά τιμωρήστε τον,

σχεδιάστε την απελπισία και μετά τιμωρήστε την, 

δώστε ονόματα στους καταδίκους, στους διαβόλους, 

κι εσείς βραβευτείτε απ' τον θάνατο που φέρατε στην ζωή, 

στην ζωή μας, στην γη μας. 

Αυτήν την γη που γυρίζει ακόμη καταπληγωμένη, αυτή την γη

 που έχει φορτωθεί όλες τις αμαρτίες παντού,

σ' όλο το κορμί της ιστορίας της παντού,  

σ’ όλο το παρελθόν, αυτή η γη που σκοτώνεται

 απο τον άνθρωπο, που δεν αναπνέει. 

Αφήστε τη γη μας να ζήσει, αφήστε τον άνθρωπο 

να ζήσει, αφήστε την ζωή ελεύθερη. 

Αλλάξτε άποψη εσείς που είσαστε οι πραγματικοί δολοφόνοι,

οι εξουσιαστές των πάντων, οι Θεοί, οι Φαραώ, 

οι πολιτικοί του κόσμου.

Δείτε με αγάπη και με χαμόγελο τον άνθρωπο, τη ζωή  

κι απολαύστε αυτό το μεγαλείο που μας έχουν δώσει, 

αφήστε να το ζήσουν όλοι αυτό που αναπνέουν μαζί μας 

αφήστε τους πολέμους, το μίσος, την εκμετάλλευση 

και δώστε, ελπίδα, κουράγιο, συνέχεια σ' αυτήν την ζωή,

σ’ αυτήν την γη, σ' αυτούς τους ανθρώπους

 που γι' ακόμη μια μέρα καταστρέφονται σήμερα.

Σήμερα αλλάξτε τα όλα, όχι αύριο, μα σήμερα 

μπλεγμένα όνειρα, μπερδεμένες σκέψεις

κι εγώ προχωράω μαζί σας και δεν είμαι μόνο εγώ,

είναι κι άλλοι, είσαστε κι εσείς που θα προχωράτε στο μέλλον

μ' άλλους για να σώσουμε το σήμερα το αύριο το χθες 

μας καταδικάζουν και μας καταδικάζετε,ζητάνε μισός 

και δίνεται μίσος μα σκεφτείτε όλοι σκεφτείτε, όλοι!

Υπάρχει κι ειρήνη και ποτέ ένας πόλεμος δεν έχει σίγουρο νικητή.

Ένας πόλεμος έχει σίγουρα χαμένο κι αυτός είναι ένας. 

Ο άνθρωπος!  

Ελάτε να προχωρήσουμε σε μια πορεία 

προς το μέλλον όλοι μαζί, δίνοντας μόνο ελπίδα

σιγουριά, χαμόγελα και πιστή για τη ζωή, 

πίστη στον άνθρωπο, πίστη σ' αυτό που μας δόθηκε.

την ευκαιρία ν' απολαύσουμε.

Σκεφτείτε πόσο πολύτιμη είναι η ίδια η ζωή 

και πόσο πολύτιμος ένας άνθρωπος 

ίσως είναι αυτός που θ' αλλάξει τον κόσμο όλο 

προς το καλύτερο.

Αγωνιστείτε, αγωνιστείτε όλοι για έναν άλλον άνθρωπο, 

αυτόν που θα μας σώσει στο μέλλον …

ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΑΡΙΣΤΗ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ

ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ ΖΩΉΣ

ΑΣΎΜΜΕΤΡΕΣ ΣΧΈΣΕΙΣ  ΖΩΉΣ

15/9/2015

Πρέπει να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της σχέσης, πρέπει να μιλήσουμε 

να καταλάβεις να με καταλάβεις 

και να κρατήσουμε η να διαλύσουμε αυτήν την χαμογελαστή αύρα της ζωής , 

αυτήν την ευλογία που μας έδωσε ο Θεός αυτό το χάρισμα της φύσης,  

δεν είναι μια απλή σχέση όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι 

δεν είναι μια ανάσα ένα κοίταγμα η ένα φιλί είναι όλα. 

Μην με κοιτάζεις έτσι ένοχα πες μου τι θέλεις μιλα μου χάιδεψε την ψυχή μου

με αλήθειες η και με ψέμματα άνοιξε αυτό το καρύδι που κατόρθωσε να σε κυριεύσει 

να σε πνίξει , μα εσύ μα εσύ ολόκληρος άνθρωπος είσαι κατάλαβε απλά πράγματα 

και μην υποχωρείς μην τραβάς πίσω την ζωή μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω 

ένα τίποτε ένα ασήμαντο τίποτε ωχ πόσο είσαι θεά πόσο είμαι ερωτευμένη,

θα λεγες άσε να ξεφλουδίσουμε ακόμη αυτή την φλούδα από την Ζώη 

και εκεί μέσα ας γελάσουμε,

με τους χυμούς , κοίτα με όπως σε κοιτάω νιώσε το μεγαλείο που πήρες

από αυτό το τεράστιο σύννεφο αγάπης, που μου έδωσες από αυτό που πήρα

που το έκανα δικό μου και πέταξα μαζί σου, 

όχι όχι δεν παραλογίζομαι όχι δεν είναι τόσο απλή η αγάπη

τόσο απλή η ρημαγμένη ζωή μας,

είναι ένα δώρο, πάρτο και άφησε με στην χαρά της ηρεμίας 

όταν σ έχω δίπλα μου όταν ακούω την ζωή σου να πεταρίζει κοντά μου 

όχι σαν ένα φυλακισμένο πουλί, μα σαν ένα κυρίαρχο πλάσμα 

που αγόρασε τόσο φθηνά 

την Ακριβή ζωή μας , ναι, ναι , εσύ και εγώ ας χαϊδέψουμε τις όμορφες στιγμές 

και ας τις κάνουμε ομορφότερες. 

Καις καις σαν τις αμαρτίες της Ζωής και προσπαθείς να με παρασύρεις κι εμένα. 

... Δεν καταλαβαίνεις το πάθος του έρωτα που με λούζει για εσένα 

δεν καταλαβαίνεις ,

ότι προσπαθώ να σε σβήσω σαν το νερό να σ αγκαλιάσω και να σε κυριεύσω 

αυτές όλες τις μικρές φλόγες που όρμούν από το στήθος σου από το μυαλό σου

από το κολασμένο κορμί σου να τις τιθασεύσω. 

Θέλω σαν καταρράκτης να σε σβήσω πέφτοντας πάνω στο κορμί σου

 μην με μιλάς έτσι πρόστυχα, 

μην με κοιτάς καθόλου, δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να αντέξω

 αυτήν σου την αδιαφορία

προς εμένα, δεν καταλαβαίνεις ότι η εξιλέωση για εμένα θα ήταν 

μόνο αν σε κυρίευα,

η αν με κυρίευες μα πως πώς θα μπορέσει η φωτιά που έχεις μέσα σου

 να σβήσει 

όλο το νερό του κόσμου που υγραίνει την ψυχή μου , 

για αυτό και δεν μπορώ δεν μπορώ να συνεχίσω μαζί σου

πρέπει να σταματήσουμε 

αυτήν την σχέση να βρω την απόλυτη εξιλέωση αγαπημένη. 

... Σ αγαπώ κοίταξε στα μάτια σ αγαπώ δεν θέλω να σβήσεις μέσα μου 

όλο αυτό τον όλεθρο όλη αυτήν την κόλαση που πηγάζει από μέσα μου

 για εσένα, 

σ αγαπώ σ αγαπώ σ αγαπώ ,

θέλεις να κλάψω για να σβήσω μόνη μου όλη την φωτιά

που με καίει όμως όχι προτιμώ να καίγομαι έστω και μόνη για εσένα,

προτιμώ να σε σκέφτομαι και να αγκαλιάζω τον ήλιο την φωτιά

 που δεν σ αφήνει να σκεφτείς,

δεν θέλω να με σβήσεις δεν μπορείς να πάρεις από μέσα μου όλα αυτά

που αισθάνομαι για εσένα είμαι γυναίκα και εσύ,

 όμως αγαπιόμαστε, 

όταν σ αγγίζω όταν με φιλάς τότε δεν υπάρχει ούτε φωτιά ούτε νερό, 

δεν υπάρχει παρ μόνο η ζωή μας δεν θέλω να με σβήσεις,

 δεν θέλω να σ απαρνηθω 

δεν θέλω να χαθούμε να χαθεί η αγάπη μας,

 θα αντισταθώ δεν θα αφήσω ποτέ αυτό που αισθάνομαι

για εσένα να χαθεί δεν θέλω εξιλέωση οι κολασμένοι μόνο 

ζητούν την κάθαρση, 

και εγώ απλά έχω μια φωτιά που με καίει είμαι ερωτευμένη.

...Ματωμένα είναι τα χείλη μου από τις δαγκωματιές λες και προσπαθώ

 να φιλήσω

μανα λύκαινα , λες και προσπαθώ να αγκαλιάσω κορμί λιονταριού  

εσένα θέλω όταν είσαι ήρεμη εσένα θέλω κι εγώ να ηρεμήσει η φωτιά σου, 

να μείνεις κόντα μου και να απάλυνες την έλλειψη σου, 

γυρνάς κάθε βράδυ λες ότι μ αγαπάς και γυρνάς την νύχτα

 σ όλους τους περίεργους δρόμους ,

σ όλα τα παράξενα μαγαζιά χωρίς ταυτότητα και ψάχνεις 

τις χαμένες σου λάμψεις , 

τις φλόγες σου τις σπίθες σου ψάχνεις την παιδική σου ηλικία

 η τα απελπισμένα

σου όνειρα,

στις ξεχασμένες γραμμές των τραίνων και στις πρόχειρες κρυψώνες του έρωτα. 

Πως μπορείς να κρύβεσαι από τις αλήθειες μου, πως μπορείς να μην υπολογίζεις 

πόσο καθαρά σου φέρθηκα σαν γυναίκα σαν άντρας σαν εραστής, 

πόσο σ αγάπησα πόσο ερωτευμένη  είμαι ,πόσο ερωτευμένη είσαι,

και πόσο όταν με είχες ανάγκη ήμουν δίπλα σου 

θυμάσαι όταν μου μιλούσες όταν έκλαιγες,

όταν ήθελες να ξεσπάσεις να γλυτώσεις από τα αδιέξοδα, 

μ αγκάλιαζες στο κρεββάτι τρέμοντας

και σ έσφιγγα επάνω μου παθιαζόμασταν από τα ίδια δροσερά κύματα

 και οι δυο

και άφηνες την φωτιά σου στα φιλιά μου να δροσίσει κάθε νύχτα, 

αφήνοντας το κορμί σου 

τα πόδια σου να δεχτούν την θεϊκή μας δύναμη και όχι να τρέχουν

σαν εξόριστοι δούλοι, 

να βρουν το άγνωστο μέσα σε καταγώγια. 

Φοβάμαι φοβάμαι να σ αγγίξω πλέον φοβάμαι όχι μόνο 

την χαμένη σου ψυχή ,

μα και το τρελαμένο σου κορμί πόσο άρρωστο μπορεί να είναι 

και βλέπω όρια στην ζωή μας,

όρια χωρίς ορίζοντες παρ μόνο με θλίψη κι όμως σε θέλω λατρεία μου 

τόσο παθιασμένα ,

ξημέρωσε ελα να κοιμηθούμε.

...Δεν καταλαβαίνεις δεν κατάλαβες ποτέ σου ότι η αγάπη μου για εσένα

 δεν έχει σχέση 

μ αυτό που θέλω εγώ στην ζωή, 

ναι σ αγαπώ κι εγώ ,

μα δεν μπορώ πνίγομαι κοντά σου δεν μου αρκεί η δροσιά σου

 δεν μου αρκεί μόνο η αγάπη σου, 

πνίγομαι μες την απέραντη σου θλίψη στα απλά θέλω σου θέλω να ζήσω

θέλω να κλάψω θέλω να ερωτευτώ να με κοιτάξουν μάτια θολά 

ερωτικά πεινασμένα,

για σάρκα να με σφίξουν το κορμί ερωτικά και βαθιά μέσα μου να νιώσω 

το απόλυτο .

Θέλω

να καίγομαι και να παίρνω δύναμη να ανανεώνομαι και να αφήνομαι

σ ένα απόλυτο χάος, 

αλλιώς θα καταστρέψω εσένα και θα καταστραφώ 

αλλιώς θα γκρεμίζομαι κάθε μέρα κάθε βράδυ και θα μυρίζω όχι φωτιά μα κόλαση

συναισθημάτων, δεν καταλαβαίνεις σ αγαπώ μα σκέφτομαι και άλλες ευκαιρίες  

σκέφτομαι δρόμους με λαμπερά φώτα σκοτεινά δωμάτια

παθιασμένα 

χέρια, ιδρωμένα κορμιά.

Σκέφτομαι την λύτρωση της στιγμής μήπως και μπορέσει να σώσει

τον κόσμο μας τον κόσμο μου,

εχτές ήμουν με μια φίλη μας και την φιλούσα , ξέρεις εσύ 

 ένοιωσα να κυλάει μέσα μου

όλος ο παράδεισος τυφλό το μυαλό μόνο οι αισθήσεις λειτουργούσαν

και το πάθος ο πόθος,

λες και χόρευα μαζί της τον πιο παθιασμένο σκοπό αν δεν με σταματούσε

η φωτιά μου θα ρουφούσε όλη την ψυχή της.  

Άλλες φορές εγώ είμαι αυτή που ζαλίζομαι από το πάθος 

και αυτή η εξάντληση,

δεν έχει να κάνει παρ με το απόλυτο δεν φταις εσύ δεν φταίω εγώ 

μα η ολοκλήρωση της σκέψης της φωτιάς των συναισθημάτων

και όταν μπορώ και αισθάνομαι το τέλος,

όταν αισθάνομαι τελευταία

μπορώ να ξεκινάω πάλι από την αρχή να ελπίζω. 

Φύγε άσε με άσε με να καίγομαι μόνη μου μην με σβήνεις, φύγε σε παρακαλώ 

η μη μου μιλάς άλλο πραγματικά ξημέρωσε ναι,

 να κοιμηθούμε ξεκινάει μια νέα μέρα,

δρόσισε με για λίγο δώσε μου λίγη από την αγαπημένη σου υγρασία, 

δώσε μου δύναμη για να ξεκινήσω τον δρόμο μου και σήμερα 

χωρίς να καώ ολοκληρωτικά,

είναι τόσο γλυκιά η αγκαλιά σου ...

ΠΟΙΗΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ  ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ 

ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΑΡΙΝΑ  ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Πρόκληση  είναι πρόκληση αυτή η άσπρη σελίδα 

απέναντι μου ,

είναι πρόκληση  το φως που χάνεται σιγά σιγά 

μέσα στη απογευματινή βροχή που μας αγκαλιάζει,

 παρέα με τα χαμηλά σύννεφα που σκορπούν θολά 

την υγρασία τους πάνω και μέσα στην ψυχή. 

Χάνεται το φως της μέρας και ανάβω την λάμπα 

με το πετρέλαιο,

 κανονίζω το φιτίλι να μην είναι πολύ μεγάλο  

και δεν πειράζει  ας λείπει το πολύ φως 

και ας είναι οι σκιές πιο μεγάλες ,

αρκεί  να φτάσει για σήμερα 

όλη την νύχτα η παρέα του φιτιλιού .

 Η παρέα του  μαζί με τις σκιές του

 που θα με κάνουν να σκεφτώ παραμύθια 

 να πλάσω ήρωες,

 να δω πολέμους και φαντάσματα από το παρελθόν

 και  μέσα σε μερικά φυσήματα του αγέρα καθώς θα περνά

 ανάμεσα από τα τέσσερα παράθυρα του σπιτιού, 

 μήπως και μπορώ να σκαλίσω εκεί μέσα στα κλάσματα του χρόνου

 κάποιες εικόνες από το μέλλον. 

 Γράφω    κρυμμένος πίσω από ένα παλιό τετράδιο ξεχασμένο

 μη χρησιμοποιημένο άχρηστο θα λεγα για άλλους, 

μα τόσο πολύτιμο για εμένα  με ξεθωριασμένο το χρώμα του 

 μα που στα χέρια μου οι  λευκές  του σελίδες, 

γεμίζουν με περιπέτειες ολόδροσα περιβόλια και με κήπους,

 μέσα σε ατέλειωτα λιβάδια  με  μαγεμένα δάση και με νεράιδες 

 μάγισσες και πριγκίπισσες όλες από άλλα παραμύθια,

 όλες από άλλες ιστορίες  και όλες από άλλα χρόνια,

 άλλους αιώνες μα τόσο ίδιες και τόσο διαφορετικές.  

 Φως χρώματα γέλια χαρά αισιοδοξία  

μα δεν είμαι στο ίδιο δωμάτιο ,

 πως όλα έχουν γίνει τόσο φωτεινά και περνάνε κοντά μου

 στέκονται δίπλα μου με χαιρετάνε και μ αγκαλιάζουν  

 μου μιλάνε  

 Πια ζωή είναι αυτή σε ποιο παραμύθι είμαι τώρα, 

πια ιστορία με παρασέρνει  σε χειμώνες και καλοκαίρια 

σε άνοιξες και θάλασσες σε ουρανούς και βυθούς

 σε λιβάδια και θύελλες σε έρωτες και τραγωδίες 

σε ιστορίες αρχαίες και νέες   

 και όλα αυτά , όλα αυτά ανταμώνονται εδώ δίπλα μαζί μου 

 σε ένα δωμάτιο. 

 Δάκρυα   θλιμμένες ιστορίες  άνθρωποι από  το παρελθόν 

που ονειρεύονται και αυτοί , παραμυθάδες και ποιητές 

που δίπλα μου  παρατάνε χαλασμένα μολύβια 

 δίπλα μου αφήνουν έργα ατελείωτα ζωγραφικής 

με χιλιάδες χρώματα,

 δίπλα χτίζουν χωριά και πόλεις με οράματα 

δίπλα μου στολίζουν με αγάλματα νίκες δίπλα μου ορθώνουν μνημεία

 που θα μας σημαδεύουν το μέλλον ,  

 και όλα αυτά δίπλα μου μέσα στο δωμάτιο.   

Σελίδες  πόσες σελίδες, πόση ώρα  άρχισα να κρυώνω πολύ

  το παλτό και η κουβέρτα  δεν αφήνουν να ζεσταθεί η φαντασία 

κι άλλο, έχασα τα χρώματα έχασα τις ιστορίες 

 πρέπει να ανάψω τα ξύλα στο παλιό τζάκι   

 μα πρέπει  να τα φέρω απ έξω  με τα προσανάμματα και μ ένα δαδί 

 να πάρω από την λάμπα που καιη μια φλόγα και να ζεσταθεί 

πάλι όλο το δωμάτιο.    

Γρήγορα όμως   γιατί άφησα πολλά στη μέση,    

άρχισε να χιονίζει έξω από το βουνό ακούγονται  

οι φωνές από ένα κοπάδι λύκων τα σύννεφα  ακόμη πιο βαριά  

 είναι  πλέον σαν μανδύας κατάλευκος που  πλέκει  

σιγά σιγά το χρώμα της γης άσπρο.

 Χιονίζει  σαν να φροντίζει ο ουρανός  να γεμίσει  την γη  με  ελπίδα  

 για το μέλλον με λευκές νύχτες  

για μια    ελπίδα φωτός,  

σταμάτησαν όλα τι ησυχία μέσα στο απαλό πέσιμο του χιονιού

 ακούγονται μόνο τα βήματα μου και τα ξύλα, 

που φορτώνω στην αγκαλιά μου   για να συνεχίσω 

την αστραφτερή νύχτα του δωματίου. 

 Ακόμη μερικές αχτίδες φωτός και ζεστασιάς προσθέτει 

 το αναμμένο πλέον τζάκι και εγώ βυθίζομαι πάλι στις σελίδες 

 μου στις  σκέψεις μου     και  στις ελπίδες 

ότι  θα μπορώ να αγκαλιάσω έναν άλλο κόσμο στο μέλλον,

 λέγοντας τα τόσο απλά πράγματα του σήμερα. 

Πρόκληση ναι πρόκληση  είναι αυτή η άσπρη σελίδα σήμερα 

 ένα καλό βιβλίο αύριο  πραγματικότητα ταξίδια ζωή  

μα τι λέω  ας γυρίσω πίσω εδώ  στην λάμπα και στο τζάκι 

 και ας αφήσω τις προκλήσεις  να είναι πίσω από το χαρτί 

  εγώ μπορώ να χαρώ τώρα  τις λευκές σελίδες με τις γραμμές 

 και  να πάω μόνο όπου  μ επιτρέπουν αυτές 

  στην νυχτερινή πρόκληση της ψυχής , 

 που  αφού επιλέξει  που θέλει, να ταξιδέψει  ποιο γρήγορα 

από οτιδήποτε 

στο παρελθόν η στο μέλλον !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ 26/3/2015

Πικρό απόγευμα μοναξιάς καίει καθώς χιλιάδες βουητά 

μ αγκαλιάζουν, πολλές αναμνήσεις που ζητούν έλεος 

πολλές ιστορίες χωρίς τέλος.

Εικόνες σκληρές που σαν μπάτσες χτυπάνε την θύμηση 

και λέξεις πράξεις ιδέες που δεν ξεπεράστηκαν, 

μα αφήνουν ακόμη να οργώνουν τα κοφτερά αλέτρια, 

το κορμί τις αισθήσεις το βλέμμα τις βουές

της φθαρμένης ψυχής εκεί μέσα σ ένα σώμα που πετά 

ακόμη μέσα σ ένα σώμα που βουλιάζει σε μια πίσσα 

από την κόλαση. 

Βρέχω τα πόδια μου πότε με θάλασσα 

και πότε μέσα στην αστροσκονη της λήθης, 

πότε με φωτιά και πότε μέσα σε ξεχασμένο σύμπαν 

πότε σταυρωμένος και πότε ήρωας, 

πότε επαναστάτης και πότε προδότης .

Χάνομαι λέω χάνομαι και πάντα είμαι ο ίδιος μεταμφιεσμένος 

μέσα σε φορέματα και στολές μέσα σε πρόσωπα μέσα σε αισθήματα 

μέσα σε παραισθήσεις, ψάχνοντας μια λύτρωση δικιά μου

που δεν την βρίσκω ποτέ και όταν την βρίσκω δεν μου ανήκει 

και με ειρωνεύεται λέω εγώ σε θέλω, μα δεν σε μπορώ δίπλα 

εγώ σε θέλω μα πρώτα ανήκω αλλού σε θέλω σε θέλω . 

Βαρέθηκα που λες και θέλω και εγώ να φύγω κι όλα τα ραντεβού 

της ζωής να τα στείλω σε μια άλλη ζωή και να υπογράψω 

αν θέλεις , ναι τα χρωστάω . 

Θα πάω σ αυτά τα ραντεβού  

στην άλλη ζωή ίσως οι ελπίδες για τα θέλω από μια να γίνουν 

δυο η ίσως να μην έχω καμία ελπίδα οπότε να κερδίσω 

ότι δεν θα χάσω ,

καμία από την καμία αλλά θα παραμείνω με αυτό που έχω 

καμία λοιπόν 

και αν αρχίσω να χάνω θα φύγω πάλι, 

ναι τόσο εύκολα η δύσκολα σας λέω βαρέθηκα  

τα ηλεκτρικά φώτα την δύση που κάθε μέρα αλλάζει 

μόνο την ώρα της έλλειψης και μας αναγκάζει να κοιμηθούμε

σ ένα ψεύτικο κόσμο με ψεύτικο φως .

Νύχτα μετά την δύση νύχτα μετά τις αγωνίες νύχτα και σκοτάδι 

να αγκαλιάζει όλα τα θέλω, 

βαρέθηκα μωρέ τις πρόστυχες ανατολές 

την ψευδαίσθηση της ελπίδας που με έβαζε πάντα στην αγωνία

να κατακτήσω το σήμερα και το αύριο ,

βαρέθηκα και ζήλεψα να μπορώ να κοιμηθώ πάνω στο χορτάρι 

να πεινάσω να κυνηγήσω και να κατακτήσω με δύναμη τον έρωτα 

την τροφή μου να κάνω παιδιά να κοιμηθώ στο κρύο, 

να μ αγκαλιάσει το σκοτάδι να φοβηθώ 

και να δω μέσα στην μαύρη νύχτα μόνο αυτό που μου επιτρέπει, 

να δω την αλήθεια της φύσης το αληθινό φως 

βαρέθηκα και θέλω να φύγω από τα ψεύτικα αρώματα, 

από τα στολισματα της απελπισίας που αλαζονικά με κάνουν πιο ισχυρό.

Βαρέθηκα σας λέω και θα φύγω ,

αισθάνομαι να φυτρώνουν τα φτερά στην πλάτη μου 

αισθάνομαι να γερνάει το κορμί μου αισθάνομαι να χάνω τις αισθήσεις 

το ένστικτο την δύναμη, 

αλλά αυτά τα φτερά που έκαναν ρίζες μέσα μου λες και παίρνουν δύναμη

από την ψυχή μου και μαζεύουν όλο αυτό το νέκταρ αυτών που πέρασα 

μαζεύουν όλα τα φίλτρα των αναμνήσεων καταστάσεων εμπειριών 

και τ αποθηκεύουν σαν απόσταγμα ανάμεσα στα δυο φτερά. 

Η ψυχή λες να ετοιμάζεται μόνο για το ταξίδι η αόρατη ψυχή 

μέσα σε δυο αόρατα φτερά .

Λες για αυτό να προσπαθώ

να αφήσω εδώ πάνω στο χώμα το μαγικό που πατάω κάποιες 

δροσοσταλιδες 

από λέξεις γραμμένες από εμένα. 

Πόσο πικραμένα απογεύματα χτυπάνε μέσα μου την πόρτα 

όταν ένας άγγελος μου χαμογελά και τον αφήνω να φύγει

μετράω τις μέρες και τους μήνες που θα σπάσω τις χειροπέδες  

τις αόρατες δεσμεύσεις με την αλήθεια της ζωής 

και θα ονειρευτό πάλι μέχρι την νέα γέννα, την πλάση  

έτσι όπως την ονειρεύομαι κάθε φορά 

μέχρι να τελειώσει 

ο χρόνος μου !!!

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ